Bir Çocuk Ağlamasa.!

 
B i r   Ç o c u k   A ğ l a m a s a 
Ben bu şehre yine geleceğim,
geleceğim ama;
şu sokak başlarında
şu başı boş köpekler
gelene geçene havlamasa..
 
Kapılarının önündeki
bu aç, bu sefil insanlar
bu görmezlik, bu yoksulluk
yüreğimi dağlamasa..
 
Şu tahta bastonuna tutunarak
camiden gelen yaşlı adam,
onun acıları kırış kırış
yüzüne yansımış kadını
pınarları kurumuş gözleriyle
için için ağlamasa..
 
Şu gülen gözleri sönmüş,
kaç kez bilinmez ölümden dönmüş
şu sevgiye susamış kadın
ve onun evine sürünerek gelen
şu ayyaş kocası yüreğimi dağlamasa..
 
Şu karşı evlerin tütmeyen bacası
cömaatine hiç bir şey veremeyen
şu camiinin sakallı hocası,
yedi yıldır şu camın kenarındaki
yatağa mahkum felçli hastası,
ocakta günlerdir kaynamayan
kararmış kalaylı tası, pişmeyen aşı,
şu diz boyu yoksulluk,
bir sel olup çağlamasa..
 
 
Ben bu Eskişehir’e yine geleceğim
geleceğim ama,
şu kabuk bağlamış
yaralarım tekrar kanamasa..
 
Ve her gelişimde
sokaklarında sümükleri yüzüne akmış,
dağınık saçlarının gözyaşlarını örttüğü 
bir kız çocuğu ağlamasa..
Celalettin BİLGİN
   13 Aralık 2016 

Bir Yorum Yazın