Abdülbaki Kömür

 
 
S e n   G i t t i n 
Sen gittin
Hayatın öbür ucunda bıraktın beni
Issızlaştı şehir
Yetim kaldı şarkılar..
 
Sen gittin ummanımı besleyen dereler gitti
Enlemler boylamlar
Ülkeler gitti
Şaşırdı yönleri kuzey ve güney
Demirden kavilik, yelden hafiflik
Savaşlar barışlar gitti..
 
Sen gittin aşımın hamuru gitti
Sen gittin yapımın çamuru gitti
Sen gittin nisanın yağmuru gitti
Sen gittin dünyanın uğuru gitti
Söylesene ağzımın tadı mı kalır
Hangi beyaz keyif çatar çayımda..
 
Sen gittin aralandı sahte dünyam yokluğa
Bir yağ emmez çıkrık kolu hatıran
Sen içimde büyüdükçe, ben küçülüyorum
Adını kazıyamadı zaman
Nar tadından
Kar suyundan..
 
Sen gittin devletim gitti
Sen gittin servetim gitti
Sen gittin izzetim gitti
Sen gittin saadetim gitti
Yıkılmış bir hisar kaldı tevarüs
Bulutlara kan karıştı ardından..
 
Sen gittin örtüm gitti
Açıktayım cascavlak
Muhteşem rüzgarlar dağımı yoklar
Tüm yangınlar beni yakar önce
Tipi bir yandan bora bir yandan biler dişini
Ben de kalan en son yanını ister..
 
Sen gittin elim gitti
Sen gittin dilim gitti
Sen gittin gülüm gitti
Baştan sona diken dolu gülistan
Yediveren suya saldı ıtrını
Kırağı düştü bülbüllerin sesine
Akreplere kaldı bütün türküler..
 
Sen gittin kalakaldım tamtakır
Zenginliğim eteğinle sürüldü
Bir yığın suç,  zillet bastı hanemi
Ateşten gömlek giydim, şerbet içtim kızılcık
Tacirlere bayram oldu gidişin..
 
Sen gittin, ben bittim…
 
Ne olur
Benden uzak tutma nurunu
Nerde aşk varsa oraya yetişir elin
Yalnızlıklardan beni yine
Korursa sevdan korur ancak…
 
Abdülbaki KÖMÜR

Bir Yorum Yazın