Ahmet Selçuk İlkan

 
 
          A H M E T  S E L Ç U K  İ L K A N  
             Ayrılıkların şairi,  yalnızlıkların ozanı,  A S İ  olarak de adlandırılan  Ahmet
Selçuk İlkan  1955 yılında  Adana’da doğdu.  1978 yılından beri profesyonelce şarkı
sözü yazarlığı yapmakta olan  Ahmet Selçuk İlkan 1980 yılında İstanbul Üniversitesi
Edebiyat Fakültesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümünü bitirdi.
             Ayrılıkların Şiiri,  Yakılacak Şiirler,  Adım Yalnızlık Benim,  Gitmeler Bana
Kaldı,  Bir Gülü Sevdim  ve Erkekler Hep Yalnız Ağlar adlı kitapların yazarı  Ahmet
Selçuk İlkan sırasıyla; Hatırlar mısın ile 1975 Hayat dergisi Birincilik, Tahta Masa
ile 1980 Altın Kalem,  Islak Mendil ile 1981 Altın Kalem,  Bir Gülü Sevdim ile 1984
Altın Kalem, Hatıram Olsun ile 1985 Altın Kalem,O Adam Benimle ile 1990 Müyap
Şiir Dalında En Çok Satan Albüm, Anılar ile 1990 Altın Kalem, Sevdalıyım ile 1998
Kral TV Yılın Şarkısı,  Seninle Aşkımız Eski Bir Roman ile 1999 Altın Nota Nostalji,
Bir Cennettir  Bu Dünya ile  2000  Altın Nota Nostalji  ve  2008  Fatih Üniversitesi
Yılın Şairi Ödüllerininde sahibidir.
 
 
A d ı m ı   U n u t  
Nasılsa ayrılık bu aşkın sonu,
Sende eller gibi adımı unut.
Kader ikimize çizmiş bu yolu,
Sende eller gibi adımı unut..
 
Seninle bu aşkı yaşamadık say,
Birlikte gülüp de ağlamadık say,
Böylesi unutmak daha da kolay
Sende eller gibi adımı unut..
 
İstemem söyleme bir tek kelime,
Hiç değmesin artık elin elime,
Sar yeni aşkını benim yerime
Sende eller gibi adımı unut..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
A ğ ı r   Y a r a l ı  
Beni ta kalbimden vurdu gidişin,
Bütün umutlarım ağır yaralı.
Aklımdan çıkmıyor veda edişin,
Bütün duygularım ağır yaralı..
 
Aşkımız verirken en son nefesi,
Yıkıldı gönlümün sevda kalesi,
Sırtımda sanki bir bıçak darbesi,
Bütün anılarım ağır yaralı..
 
Dünyayı başıma yıkmışcasına,
Bağrıma kurşunlar sıkmışcasına,
Sanki bir savaştan çıkmışcasına,
Bütün hatıralarım ağır yaralı..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
Aşkımız Bir Roman
Kalbimde arama eski yerini,
Sen gözümden akan sele karıştın.
İstesem de artık sevemem seni,
Hasret rüzgarına yele karıştın..
 
Seninle aşkımız eski bir roman,
Yandı sayfaları külüdür kalan,
Sevgilim her şeyim sendin bir zaman
Ne yazık sonunda ele karıştın..
 
Kırılan kalbim var,  dinmez bir kinim,
Ömrümce sürecek aşka yeminim,
Kavuşmak imkansız artık sevgilim
Dönüşü olmayan yola karıştın..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
A   y   r   ı   l   ı   k   e   n  
Severken ne kadar büyükse insan,
Ayrılırken yine büyük olmalı.
Ne kadar insafsız olsa da zaman,
Sevenler her zaman bir dost kalmalı..
 
Bir ecel olsa da ayrılığımız,
Bir ömür sürse de pişmanlığımız,
Koca bir mazi var, yaşadığımız,
Geçmişe her zaman saygı duymalı.. 
 
Yırtılmış olsa da resimlerimiz,
Yabancı olsa da isimlerimiz,
Nefrete dönse de sevgilerimiz,
Yine de o aşka saygı duymalı..
Sevenler her zaman bir dost kalmalı..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
 
A    y    t    e    n   ‘   i    m   
Ayten’i Markiz pastanesinde vurdular,
Onu ben, ben vurdum.
Ayten kanlar içinde düştü yerlere,
Bense, bense ağlıyordum..
 
Şimşek gibi loşluğunda Markiz’in,
Bir usturaydı elimde parlayan,
Vurdum, vurdum ve baktım dağılmış yüzüne,
Dedim ki; ne kadar güzeldi bir zaman..
 
Onunda gözleri vardı, elleri vardı,
Mermerler dile gelirdi konuşunca,
Ya elleri, her zaman duygulu serin,
Başım dönerdi ellerini tutunca..
 
Önce bir garson gördü ikimizi,
Sonra yabancı adamlar, kadınlar gördü.
Ayten’i hiç ayıplamadım,
O anda kim olsa ölürdü..
 
Renkli bir balon gibi sönüverdi,
Kolalı gömleğime kanı damladı,
O lekeden başka şimdi,
Ayten’den, Ayten’den hiç bir eser kalmadı..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
 
Bakışların
Bir Ok Misali
Bakışların bir ok sanki  
Keder senin gözlerinde  
Hançer gibi yaralıyor  
Bir mana var sözlerinde..  
 
Biz seninle aşk ararken  
Dağlar kadar derdi bulduk  
Ne bir başka aşk isterim  
Ne de başka bir mutluluk..
Ahmet Selçuk İLKAN 
 
 
Ben  Artık  Sen  Olmuşum
Ne varsa  aradığım bil ki  sende bulmuşum,
Senden öncesi yoktu, seninle var olmuşum,
Sende bütün ümitler, sende bütün özlemler
Beni bende arama, artık ben sen olmuşum.
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 

 
B  a  n  a     N  e 
Çok yalvardım gitme diye ben ona,
Yıllar sonra dönüyormuş bana ne..
Seviyordum gülüp geçti aşkıma,
Şimdi beni seviyormuş bana ne..
 
Neyleyim ben dökse bile yaşını,
Ben unuttum çoktan onun aşkını,
Vursun artık o taşlara başını,
Çok pişmanmış, yanıyormuş bana ne..
 
Gönlümde aşk saati bak durdu,
Seven kalbim beklemekten yoruldu,
Yıllar var ki ne aradı, ne sordu,
Şimdi beni soruyormuş bana ne..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
B e n i   Z o r l a
Ş a i r   Y a p t ı l a r
Güldüm ağlattılar.!
Sevdim aldattılar.!
Sarıldım bıraktılar.!
Sağ olsun dostlar, sevenler, sevilenler;
Beni zorla şair yaptılar..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
Bir  Beyaz  Karanfil 
Benden son arzumu sorsaydın eğer,
Seni son bir defa görmek isterdim.
Ayrılıp gittiğin o günden beri,
Nerdesin, nasılsın bilmek isterdim.
Bir beyaz karanfil vermek isterdim..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
B i r   E v e t   Y e t e r 
Gün gelir gidersen çok şey istemem,
Bir resim, bir çiçek, bir anı yeter.
Senden bir teselli bil ki beklemem,
Bir kadeh, bir şişe, bir şarkı yeter.!
 
İstemem bir gölge düşsün sevdama,
Razıyım ömrünce gönlüm yarama,
Beni öldürmeye hançer arama,
Bir mektup, bir mendil, bir veda yeter.!  
 
Oysa ki çok değil isteğim senden,
Gönlüme aşk dolu bir ümit ver yeter.
Başka bir hazine beklemem senden,
Bir bakış, bir gülüş, bir evet yeter.!
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
D  e  d  i  k  o  d  u  
O ağlamazdı,
Ağlattılar.!
Önce gözlerini çivilediler boşluğa
Ve kulaklarını çaldılar..
Ne varsa ne yoksa
Bir bir anlattılar..
 
“Sevmiyordu” dediler,
Aldattılar..
Ümitlerini, hayallerini,
Özlemlerini, rüyalarını;
Parça parça
Kopardılar.!
 
Sonra unutulduğuna, terk edildiğine
İnandırdılar.!
Dudaklarını ısırdı zavallı
Yumrukladı masayı olanca hıncıyla
Ve kalktı yerinden gitti o gidiş..
Sevdiğinden
Ayırdılar..!
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
 
G ü n ü n   B i r i n d e
Bu devran hep böyle sürüp gitmez ki,
Sen de solacaksın günün birinde.
Aklına gelecek ayrılığımız,
Pişman olacaksın günün birinde..
 
Senin de saçına karlar yağacak,
Senin de gözüne yaşlar dolacak,
Elbette kalbini biri yakacak
Beni anacaksın günün birinde..
 
Ne geri dönecek yolun olacak,
Ne de tutunacak dalın kalacak,
Korkarım pişmanlık sonun olacak
Yalnız kalacaksın günün birinde..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
L  i  s  e  l  i  m     
Seninle her günüm ömre değerdi,
Gönül peteğimde balımdın benim.
Unutmak mümkün mü liselim seni,
Hayatım, varlığım, canımdın benim..  
 
Seninle bir kalem, bir kağıt gibi,
Seninle bir defter, bir kitap gibi,
Birlikte yazmıştık kaderimizi,
İlk aşkım, sevgilim, liselim benim..
 
Şimdi nerde bir liseli görsem,
Ne zaman okulun önünden geçsem,
Kalbime kan dolar, gözlerime nem,
İlk aşkım, sevgilim, liselim benim..
 
Hayalin kaldı mı bilmem aklımda,
Silinip gittin mi, gönül tahtında,
Bir zamanlar ben vardım senin kolunda,
İlk aşkım, sevgilim, liselim benim..
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
S     o     f     i     a     
Her tren gelişinde gel demiştin,
Trenlerden önce geldim.
Yaz, kış, yağmur, çamur demeden geldim,
Pabucumun tabanları da eridi.
İnsan, insan bu kadar bekletilir mi ya.?
 
Her gün aynı yerde demirledim.
İnenleri de saydım birer birer.
Emin ol, senden güzelleri de vardı,
Ama ben seni seviyordum Sofia..
 
Bir kız vardı bekleme lobisinde,
Saçları uzun, gülüşü vardı,
Bakışı vardı, her şeyi senden ala,
Ama ben, ama ben seni seviyordum Sofia..
 
Makas başında yeşiller aradım.
Gözlerini hatırladım Sofia..
Her gün 5.30 treni geçerdi bu istasyondan,
Birinde gelmedin bari, birinde gelseydin ya..
 
Ne olduysa bana, gençliğime oldu.
İlk gün giydiğim elbisem soldu.
Düğmelerim döküldü birer birer.
Gelince, gelince beni tanıyamazsın.
Ne olduysa bana, gençliğime oldu..
 
Ve yıllar sonra beklemediğim bir trenle geldin.
Valizini ben taşıdım,
El açtım ekmek parası için sana.
Daha dün Sirkeci garında elimi öpen sendin.
Beni unuttun, beni unuttun.
Yazıklar olsun sana, insan aşkını unutur mu.?
Unutur mu ya Sofia.?
Ahmet Selçuk İLKAN
 
 
 
Ş  i  i  r     G  ö  z  l  ü  m  
Sen burdasın, ben ordayım,
Sen bendesin, ben sendeyim,
Gelirken beni de getir,
Artık biraz sevineyim..
 
Sokağa çıktım, sokak yok.
Sahile indim, sahil yok.
Bütün kahveler kapanmış,
Bütün meyhaneler taşınmış.
Bu nasıl dünya şiir gözlüm.?
İşe gidiyorum, işim yok.
Anladım ki, anladım ki şiir gözlüm,
Benim senden başka gidecek yerim yok..
 
Bütün saatler durmuş,
Bütün takvimler temmuzda kalmış,
Güneş yıllık izinde,
Geceler fazla mesai yapıyor.
Şimdi anladım, şimdi anladım şiir gözlüm,
Niye sabah olmuyor..
 
Köşeye sıkışmış bir yumruk gibiyim,
Yorgun bir yumruk gibi kalbim.
Bir rüzgar esse, bir ses duysam düşeceğim.
Ne yapsam, ne etsem, nereye gitsem,
Yolumu değiştiremiyorum..
 
Ya seni bağrıma basacağım,
Ya da şu sahipsiz bedenimi,
İlk gördüğüm ağaca asacağım..
 
Aynalara bakmaya korkuyorum,
Yüzümün yarısı yok.
Ümitlerle el sıkışmaya korkuyorum,
Elimin birisi yok.
Kimlik kartımdan adımı silmişler,
Senin adını yazmışlar..
 
Bu iş sende bitecek, şiir gözlüm.
Bu iş sende bitecek.
Daha ötesi yok.
Yok..
Ahmet Selçuk İLKAN 
 
 
 

Yorumlar kapatıldı.