Akif Kurtuluş

 
               
 
           A K İ F   K U R T U L U Ş
              1959’da Ankara’da doğdu. İlkokulu Ankara’da, orta öğrenimini Antalya
ve Seydişehir’de tamamladı. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesini bitirdi. Yarın
Dergisi (1981), Edebiyat Dostları (1988) ve Edebiyat Eleştiri (1991) dergilerinin
kurucuları arasında yer aldı. Duvar Dergisi Yayın Kurulu üyesidir. 
                    İlk şiiri 1980’de Türkiye Yazıları dergisinde yayınlandı. Şiirleri, Şiir
eleştirileri ve denemeleri Edebiyat Dostları, Edebiyat ve Eleştiri, Tan, Türkiye
Yazıları, Üç Çiçek, Yarın, Yazko Edebiyat, Yeni Düşün dergilerinde yayınlandı. 
              Herkes Gitmiş’le, 2005 yılı  Behçet Necatigil Şiir Ödülünü paylaşan Akif
Kurtuluş’un sırasıyla; Yalan Şiirler(1983),Tören Provası(Şiir,1989), Kırgınlıklar
Galası(Şiir,1997),Romantik Korno(Denemeler,Metinler, 1998), Politika ve Sanat
(Araştırma,1999), Harita Metod Defteri (Eleştiri, Deneme, 2000), Herkes Gitmiş
(2005) ve Mihman (Roman, 2012) adlı kitapları yayınlandı.
 
 
A c ı n ı n   A r k a   Y ü z ü n d e y i m
Anlamasanız da olur, sesim parçalamak içindir dudaklarımı
büyük yaralardan geçtim, kız çocuğunun dizlerinde kanadım.
dipsiz kuyuların ağzına tuttum gövdemi
(anlaşılan artık yakışmıyorum deli sulara)
uyumayı kabus görmek, anıları unutmak için seçtim
eylül bitti, bütün bir yaz kim vurduya gittim.
gül değil, toprak değil, rüzgar kokuyorum..
 
yeni tiklerim oldu, acının arka yüzündeyim
kalbim açmazda, sarışın oynar, kumral üç hamlede mat..
 
anlamasanız da olur, bir yalnızlığa büyüdüğümü..
Akif KURTULUŞ 
 
A ş k  ve  K a t i l
uzaklık avutur
ve sessizlik başlar acıtmaya..
 
ihanet, ayrılığa borçlanmaktır
bilinmez, kimden akar en çok kan orda..
 
her aşk bir gün, kendi katilini bulur
silah çeker biri, öteki ortak olur suça..
 
mecalim yok yeni cinayetlere, körelmiş maharetim
bir kurbanım var ki, öldüm ölesi bende yaşar..
 
şifrelerimi çözdüm, buydu son ustalığım
gönlüm dehlizinde beni boş yere arar..
 
bütün yalanlarımı buruşturdu vicdanım
benden eksilen hakikat, fazlaymış artık hayata..
 
tek mülküm kaderimdi, vedalaştım
unutulur emanette zaten, ruhum da..
 
görgü tanıkları, posta güvercinleri, akbabalar
aşk çekişen biri var olay yerinde, belki o aklar..
 
kundakladım gövdemi, enkazdan ibaretti o da
parola sordu birbirine dağıtılmış parçalarım
yüzüme sürmek için sakil sözler aradım
iyice sürttüm çehremi toprağa,
rengim atsın, aşınsın harflerim
bir parem düşman olsun kırkına..
 
ücramla çarpıştım yetmedi
omuzbaşımla barıştım dinmedi
kapattım sesimi, ışığımı söndürdüm
yaktım, benden kalan ne varsa..
 
küllerimi bulduğum bu kuytu köşede
bu hava kabarcığı altında..
 
gördüm :
 
beni uzaklık avutmuş
sessizlik acıtmış seni..
Akif KURTULUŞ
 
 
D       e       l       i       !
Ben de yoktum. O gün annem çağırdı beni.
Çıktım kırda dolaştım güneşin unutulmuş yüzünü
hatırlamak için. Ay da vardı, erken hazırdı geceye..    
 
Bir kirpi buldum bayırda. Ölüydü,
bir ömür kendini korumaktan. Öfkesi rüzgarın alay konusu
olmuş gibiydi. Güzeldi, kalbim gibi, dikenli bozkır çiçeği..  
 
Ağaçlar gördüm. Düşen yapraklarıyla besliyorlardı 
köklerini. Rüzgarla dertleştim biraz: “Ölüm en güzel
saçmalıktır” dedi, gitti serseri..
 
Her şeyi dün gibi hatırlıyor belleğim. Acı veriyor yüz çiçeğin
adını birden sayıklıyor..
Deli.!
Akif KURTULUŞ
Herkes Gitmiş, S.,40.
 
 
G  e  ç  m  i  ş  i  m
kötü bir geçmiş, bozuk bir sicilim oldu benim
elimde olsa, bir de bunu eklerdim küçük harflerle..  
 
yine de tersini yazacak “kalan sağlar..”
Akif KURTULUŞ
Herkes Gitmiş, S.,109.
 
 
S  a  ç  ı  m  a     D  o  k  u  n  m  a
“Saçıma dokunma” diyorsun masal saçan bir sesle
ekmek gibi dilimlediğimiz yatak sarılmış bize,
bırakmak istemiyor.
kasıklarını öperken “saçıma dokunma” diyorsun
dilimde gezdirirken seni,
“Saçıma dokunma, n’olur.”
kapısı açılan bahçene girerken bir daha,  bir daha
anılar dökülüyor gök sarmaşıktan..
 
İkimizde biliyoruz
bir çözsem saçlarını
bir daha söz etmeyeceğiz ayrılıktan.
saatlerin saçları olsaydı sevgilim
bu kadar hızlı geçip gider miydi zaman
ah sevgilim ne diyecektim ben sana
aç pencereyi ve dışarıya bak
son gecemizde kar altında kuğular..
Akif KURTULUŞ

Bir Yorum Yazın