Atalay Demirci

 
 
Y   A      D   A
Ya ağlamasın hiç kimse,
Ya da gülmesin şu her zaman gülenler..
 
Ya kimsede olmasın para denen illet,
Ya da paylaşmasını öğrensin paralı millet..
 
Ya kimse söylemesin sevdiğini,
Ya da yapsınlar sevginin şu asıl tarifini..
 
Ya şu bayramlar hiç yaşanmasın,
Ya da bayramlarda et yemeyen kalmasın..
Atalay DEMİRCİ
 
 
A  L  A  C  A  Ğ  I  M     V  A  R  .  !
G e c e l e r d e n   u y k u ,
G ü n d ü z l e r d e n   g ü n e ş
A l a c a ğ ı m   v a r . .
 
A n a m d a n   d u a ,
B a b a m d a n   b i r i k m i ş   h a r ç l ı k
A l a c a ğ ı m   v a r . .
 
G e ç m i ş t e n   g ü z e l l i k ,
G e l e c e k t e n   u m u t
A l a c a ğ ı m   v a r . .
 
D o s t l a r ı m d a n   t e b e s s ü m ,
F e l e k t e n   b i r   g ü n
Ç a l a c a ğ ı m   v a r . .
Atalay DEMİRCİ
 
 
 
A     N     K     A     R     A 
Seksenli yılların sonu,
Doksanlı yııların başıydı
Seninle ilk karşılaşmamız.
Korkmuştum senden Ankara,
Çok büyük gelmiştin bana.
Erkeklere bebe,
Kızlara gız
Ve sana
Angara demeyi ben sende öğrendim..
 
Ve sonra bir çok şeyi;
Simidi mesela,
En güzeli sendeymiş meğer.
Meğer ben kışları boşuna sızlanmışım.
Senin yanında kış,
İlkbahar’a denkmiş Amasya’da.
Ayaz adını sanki senden almış gibi
Gururludur sabahları..
 
Sen Ankara
Acımasız tarafımsın benim.
Sokaklarında ıslıktan başka bir şey çalmadığım,
Her sokak arasında içime ağladığım;
Başkent denilen,
Ama aslında başımın üstünde tepinen
Hala anlayamadığım
Büyük bir mahallesin..
 
Sende yaşanan her mevsim hakkını verir insana.
Kışın bezdirir, yazın terletir.
Öyle ılıman falan olmak yok yani;
Ya buz,  ya da buhar yakışır sana.
Adına çok şiir yazılan İstanbul’a inat
Sakinsin çoğu zaman.
Hiç düşündün mü Ankara
Seni de fetheden biri olsaydı diye..
 
Ne garip isimleri vardır yavrularının..
Mesela Şentepe.
Halbu ki hiç de gülmez oradakiler.
Uzun uzun binalardan oluşur adına inat
Demetevler..
Elli yıllıktır en az yeni mahalle..
Hep sende yaşadım en fırtınalı aşklarımı.
O kadar anlamlıydı ki,
Hiç terk etmedim yalnızlığı..
 
İlk girişte sana
Ne gülmüştük arkadaşlarla..
Satılık yazıyordu kocaman kayalarda.
Nerden bilirdim
O kayalar villa olacak yıllar sonra.
Neden telaşlısın diye bu kadar
Çok düşünmüşümdür.
Sonra anladım ki sen sakinsin Ankara.
Asıl telaş seninle yaşamaya çalışan insanlarda..
Evet öyle zordur ki seninle yaşamak..
 
İlk gezdiğimde vücudunu otobüsle
Anladım ki bu yük sana ağır Ankara..
Hani her şehre bir renk vermek gerekse
Sana illa ki gri düşerdi.
Çünkü o zamanlar gök tıpkı yolların gibiydi.
Yani anla işte be Ankara.!
Bir zamanlar diyorum havan çok kirliydi,
Haber olurdun her sabah televizyonlara hatırlasana.!
Küçüktüm ben o zamanlar..
 
Hani şu meşhur marşta olmasa,
Hiç bir şey bimiyordum hakkında..
Ankara’nın taşına bak gözlerimin yaşına bak.
Senin taşın hala meşhur da,
Gözlerimde yaş kalmadı ağlayacak..
Atalay DEMİRCİ
 
 
 
B  İ  Z      İ  N  S  A  N  O  Ğ  L  U  Y  U  Z  .  !
Ne istediğimizi bilmeyiz çoğu zaman,
Babanın tabutunu taşırken anlarız kıymetini.
Sevgiliyi elden gidene kadar sevemeyiz,
Mutluluk dibimizdedir, kör olur göremeyiz..
Biz insanoğluyuz.!
 
Rüyaya dosttan daha fazla inanırız,
Bardak  kırar  gibi  kalp  kırar,
Doğruluk dün gibi ortadayken,
Yalanı arar,  bulmak için kıvranırız..
Biz insanoğluyuz.!
 
Gerçekten seveni nerdeyse döveriz,
Eğer kaçarsa; nefret eder, mutlaka yetişiriz.
Derdi varsa birinin en uzağına gider,
İyi gününde, ondan daha fazla güleriz..
Biz insanoğluyuz.!
 
Anayı ölümüne yakın hatırlarız,
Paraya her şeyden daha fazla aşığız,
Ümitlerimizi daha yeşermeden koparır,
Sevgimizi gösteremez, herkesten sakınırız..
Biz insanoğluyuz.!
 
Kötünün niyetini, iyinin şefkatini,
Ecel kapısı çalana kadar anlamayız,
Yardımı her şeyden çok bekler,
Küfrü ağızdan asla atmayız.!
Biz insanoğluyuz.!
 
Rahatın en yücesi hep hayalimiz,
Darlıktan ders almak en zor işimiz,
Burnumuz kanasa isyan eder,
Kuru ekmek, zeytine şükretmeyiz..
Çünkü biz insanoğluyuz.!
Atalay DEMİRCİ
 
 
Y        A        L        A        N
Yalan bütün güzelliği, kuşların ağaçların,
Sevdalara alkış tutan şarkılar yalan.
Belki de güneş doğmaz yarın,
Hüznün ayak sesidir, kapımızı çalan..
 
Yalan ümidin, pembe gülümsemesi,
Falda çıkan vefa, mutluluk yalan.
Susmuş bülbüller, duyulan baykuş sesi,
Acının ırmağıdır, gönüllerde çağlayan..
 
Aldatmaca, o atılan barış çığlıkları,
Acımasız savaşlar var gelecekte.
Yalan yıldızların, al yeşil ışıkları,
Gönlümüzün rengi var, gecenin mateminde..
 
Çığlık çığlık martıların, sevinci yalan,
Göz renginde açıyor, ilkbahar çiçekleri.
Yarınlar endişeli, ufuklar duman,
Mutluluğun çamura bulanmış etekleri..
Atalay DEMİRCİ
 
 
 

Bir Yorum Yazın