Ayhan Gülsoy

 
 
Ç     A     Y
Tavşan kanı değil bardağındaki
Rizeli sevdiğimin parmağından
Dikenle dökülendir.
 
Elleri toprak kokan
Devşirirken yaprakları türküyle
Düşer inciler alnından
Çaydanlığın içine.
 
Karadeniz’den gelen gözleri
Buğulanır üstünde ocağın
Sıcak bir gözyaşıdır
Keyifle yudumladığın..
Ayhan GÜLSOY
 
 
K     A     Ç     M     A
Şu akarsuya saklansam su olsam
Balıklar görünse ben görünmesem
 
Çınarın gövdesine girsem ağaç sanılsam
Ecel uyusa da  yanından geçsem
 
Taş kalpli olmadan taş olsam
Bir avuç bengisu da ben içsem
 
Tablo olsam bulut yerine gökyüzünde
Üflesem rüzgarı kendimi çivilesem
 
Yine boşuna diyorsan eğer Ayhan
Dünya bir gölgelikmiş,  öyleyse toparlan.
Ayhan GÜLSOY
 
 
Ö    Ğ    R    E    T    M    E    N
                                  Babama..
Düşerken elimden
Buğday yere
Suladın sevgi çeşmesinden
Uzanıp aldığın dalı
 
Öptün kokladın
Bilmezken anası babası
Büyüdü boy saldı
Çiçek açtı dalın
 
Taşlasa da  kapını
Bir haylaz öğrenci
Öpüp yanağını usulca
Sevgiyi öğrettin
 
İçinde dar bir tünelin
Kaldın kimi zaman
Yapayalnız zifiri karanlıkta
Cesareti öğrettin
 
İki kere iki
Ne ki.?
Hayatı öğrettin…
Ayhan GÜLSOY
 
 
Ş  İ  İ  R  İ  M  S  İ  L  E  R
I.
Şiirdir çocuk
Uzaktaysa babası.
II.
Kirletmiş çiçeği adam
Çelenge koyarak adını.
III.
Sevgi görmemiş kadın
Yaşlı,  çirkin.
IV.
Ölüm
İşte yaşamın kıskanç kardeşi.
V.
Yapma bir gül gibi yatılık kadınlar
Cansız,  kokusuz.
VI.
Çocukluğumu anımsayan ergen
Bak yine kaybediyorsun. 
VII.
Göz değilmidir en iyi dil
Sessizlik günleri.
VIII.
Bir fırsat değil mi yaşamak
Sonra ele geçmeyecek. 
IX.
Sayrılar evine gitmeli ara sıra
Olası geleceğimizi görmek için.
X.
Hafif,
Parfümü ağır kadın.
XI.
Dikeninden ağır geliyor güle
Çevresini kuşatan dikenli tel.
XII.
İnanmıyorum kuşları sevdiğine
Kafeste tutan adamın.
XIII.
Geri ver sevgimi bahçıvan
Taşladın kuşları gördüm.
XIV.
Balkonda ki çiçek açsa da
Aşağıda gözü,  toprakta.
Ayhan GÜLSOY
 
 
Y    A    T    A    L    A    K
Çalınınca kapısı güzün
Düşer başı yastığa.
Seslenir derinden toprak:
Hazır yerin.
 
Başlar höykürüşler,
Ağıtlar.
Vurur hoca karı döşüne:
Sensiz neylerim.
 
Taşıdıkça eller üstünde
Seveni,  sevmeyeni;
Bir ağıt tabut içinde
Tutar derinden..
 
Sorar:
N e r d e y d i n i z ?
Ayhan GÜLSOY
 
 
 
 

Bir Yorum Yazın