Bir Babalar Günüydü

 
 
B  İ  R     B  A  B  A  L  A  R 
G  Ü  N  Ü  Y  D  Ü
 
Hazirandı..
Bir babalar günüydü..
 
17 Haziran 2012 Pazardı..
Herkes babasını ziyaret ederken,
Bizim ki babamıza kazdığımız bir mezardı..
 
Herkes babasına hediyeler verirken,
Biz se o gün babamızı toprağa verdik..
 
Bir annemle bir ben işin hala şakasındaydık,
O gece vefat haberiyle kendimizden aydık..
 
Hiç bir zaman bu sonu ona konduramadık.
Yaşananları bir film şeridi gibi donduramadık..
 
U n u t m u y o r u m ,  U n u t a m ı y o r u m ,
U n u t m a y a c a ğ ı m   o   s o n   h a l i n i . !
 
Kefenine burnundan bir kaç damla kan sızmıştı,
Kim bilir belki de geç kaldığım için bana kızmıştı..
 
Herkes vedalaşırken tutmuştu elinden,
Bir an zikir eksik olmazdı dilinden..
 
Herkes çiçek alıp ziyaret için giderken yanına,
Ben sadece bir gül dikebilmiştim toprağına..
 
Ne yazık ki yetişebildiğim hali buydu.
Yaradanım onun yalvarışlarını duydu..
 
Hep iki gün yatak, üçüncü gün toprak derdi,
Yaradanım ona namazgahta bir seccade serdi..
 
Umarım son sözlerine beni de, beni de eklemiştir.
Son nefesinden önce gelirim diye, beni de beklemiştir.
 
Yetişemedim babam diye sarılıp elinden tutmaya,
Bir yudum suyla ilaçlarını verip uyutmaya..
 
Yanında değildim söylerken son sözlerini..
Çektiği acıyla yumarken yaşaran gözlerini..
 
Her babalar günü içime, bir kordur düşüyor..
Yanan bu kora rağmen içimdeki çocuk üşüyor..
 
Celalettin BİLGİN
 16 Haziran 2013

Bir Yorum Yazın