Birhan Keskin

 
 
A    Ş    K
Sevgilim sabahın erkenini seviyor,
ben geceyi ve esmerliğini onun,
o dorukları seviyor,  korkuyor bundan
ben rüzgarla buluşan tepeyi,  tuhaflığı,
ona bir yeşil gülümsüyor,
ben,  hayatı delice seviyorum nasıl,
diyorum,  seni de öyle..
 
O kendi boşluğunda oyalanan günlerde
canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor,
ben göğe bakıyorum geceden,
kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim
diyorum,  yanında,
o sabahları eğilip öpüyor denizi..
 
Çıplağın çıplağımda,  rüzgarın dağımda olsun,
esmerliğin gecemde olsun,  öyle kal.
“Bulutlara bak,  gidiyorlar,  hızla”  diyorsun,
yağmur bir yalıyor yüzümü
bir duruyor.  Sabahları eğilip yüzüme
öpüşün geçiyor bir,  bir duruyor aklım..
 
Su ve rüzgar,  dağ ve doruk,  sonsuz hepsi,
oysa ki camdaki sardunya gibi üşür
bana biçtiğin ömür,  ölüm geliyor aklıma bir
bir, çıplağın çıplağımda..
 
Rüzgarın dağımda olsun,  esmerliğin gecemde
öyle kal, sana sonsuz sarıldığımda..
Birhan KESKİN
 
 
D    E    N    İ     Z
Uzun uzun bir yağmuru okudum,
Uzun ıslığını taşıdım rüzgarın,
Uzak bir kıyıya mektup yolladım.
Döndüm,  derinde dövdüm kendimi.
Duydum,  kırıldı içimde tuz sesi,
Bir derine ağladım..
 
(Keder saldı içime bir denizden bir midye,
 Taşı  gördüm  ağırlık  indi  dilime.)
 
Engin de  kendinden uzağı özlermiş.
Ufuk,  bir şey değilmiş bana,  gördüm.
H a y a l    k ı v a m ı y m ı ş    a ş k,
Gülün kokusunu,  bademin neşesini
İstedim…
Birhan KESKİN
 
 
D  Ö  R  T  L  Ü  K  L  E  R
IV.Ben seni hep sevgilim ben seni hepppp
     Yüzünden geçen dalgalardan okudum.
     Gözlerine sevgi, ellerine şefkat okudum.
     A n n e n    s e n i    i n k a r    e t m i ş t i.
     Adını tenime dokuduuuuuuuuuuuuum..
Birhan KESKİN
 

 
P   E   N   G   U   E   N
P e n g u e n
bana sırtını dönme,
biliyorum,  sana benziyorum
ve içinde saklı tuttuğun yele..
 
P e n g u e n
benimde içimde saklı tuttuğum
buzlu kıyılar,  çığlık hatıraları..
bende senin kadar kaçkınım ve yaralı.
 
Kim bağışlayacak ki beni penguen,
çizdim senin beyaz ve narin yerini.
 
Bir yanım bembeyaz ışık
körediyor,  bir yanım zehir gece.
parktaki salıncağa binmeyi
beceremedim bu gün ben de..
 
P e n g u e n  bana sırtını dönme
unutmadım aramızdaki beceriksiz dili.
 
Dünya yordu bizi.  Benim de söyleyemediklerim var.
hiç söyleyemeyeceğim onları belki de.
uzun bir yolu geliyoruz seninle,  yolu,
geldikçe anlıyorum ki,  biz,
bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile..
 
P e n g u e n
kim bağışlayacak beni.
çizdim senin beyaz ve narin yerini,
elimde tuttuğum ince metalle..
Birhan KESKİN

Bir Yorum Yazın