Ecel Gelmeden

 
 
E c e l   G e l m e d e n  
Sevginin bağından, dermeye geldim.
Kapında kul olup, ermeye geldim.
Ağladım, çağladım, sel olup aktım.
Ferhat’ın dağlarını görmeye geldim.
 
Gönül hazanında dökülen yapraklar,
Sararan güller, susuz kalan topraklar. 
Yer yer kurumuş, pare pare çatlamış,
Sevgiye susuzluktan, yanmış dudaklar.
 
Gel artık ne olur, yazım kışa dönmeden,
Ağaçlar, yapraklar, çiçekler solmadan,
Bu son çağrım sana, bu son  seslenişim, 
Gel umutlar tükenmeden, ecel gelmeden..
 
Celalettin BİLGİN
   27 Ekim 2010

Bir Yorum Yazın