Kardelenim, Kuşkonmazım, Zeynebim…

 
 
 
 
Kardelenim,
Kuşkonmazım, Zeynebim.
 
Dünyaya gelme nedenindim, affet, bendim be kızım..
Gitme sebebin se içimde, hiç çıkmaz, ince bir sızım..
 
Açınca gözlerini, görmüştünde dünyanın, soğuk yüzünü,
Söylemeden ayrılmıştın bu hayattan, sen son sözünü..
 
Senin hakkını ödemem mümkün değil, hiç bir zaman kızım. 
Bu hayatta sensizim, senin gibi kimsesizim ve yalnızım..
 
Kimbilir çıkamayacağın mezarı, ne kadar derin kazmışlardır.
Belkide, başındaki taşa, doğmadan öldü diye yazmışlardır.            
 
Oysa ki ben senin mezarını ellerimle tırnaklarımla kazmıştım.        
Sanki tek başına, üç günlük alın yazını, ellerimle yazmıştım..
 
Senin kisi üç günlük dünya oldu, biliyor musun be kızım?
Benimki de, üç günlük dünya oldu, bilmem  farkında mısın?
 
Zeynebim, sen eylülde açan, sonra solup düşen yaprağımsın.
Önünde diz çöküp hıçkırıklarla ağlayacağım kara toprağımsın.
 
Başına taç giydirmiş, gönlüme tahtını ellerimle oymuştum.
Oysa ki, ben senin adını, daha doğmadan Eylül koymuştum.
 
Bildin de acımasızlığını, kötülüğünü dünyanın, doğmadan öldün.
Öldün de, sen benim dünyamı orta yerinden tam ikiye böldün..
 
Bundan böyle hayatımın senden öncesi ve senden sonrası var artık.
Anılarım hayal meyal; paramparça resimlerim,  solgun ve yırtık.
 
Adını güzeller güzeli annen koymuş, Zeynep koymuş Bitanem.
İsmin yüreğime işledi, derinden oydu gönlümü, Kartanem.
 
Gidişinle beraber, annenin üç günlük hevesi karnında kaldı.
Zalim felek seninle, bir aşktan daha, bırakmadı, öcünü aldı.
  
O günden beri üşüyorum, lapa lapa karlar yağıyor Zeynebim. 
Bir sen var içimde, bitmeyen sızılarımı sağıyor Zeynebim.
 
Kalbimde bir fırtına son dalları kırıyor, dinmek bilmiyor.
Seninle ısınıyorum Kardelenim, bu acı silinmek bilmiyor.
 
Nerde bir Zeynep görsem, yalnız başına, sen yaşlarında.. 
Ne yapıyorlar acaba, babaları yoksa, ıssız hayat başlarında?
 
Babasız ne yaparlar, söyle nasıl yaşarlar, inan bilmiyorum.
Gözlerimden akan kan yaşlarını, seneler var ki silmiyorum.
  
Ben o gün seninle ölmüşüm, seninle yatıyoruz yan yana.. 
Aç gözlerini kızım, aç gözlerini, bir şeyler söyle babana..
 
Seni annen nasıl gömdü, bağrından sökerek bu ıssız mezara?
Nere gidiyorsun Zeynebim, söylesene, sende mi geldin nazara?
  
Sen gönlümün kışlarında açan, kardan kardelenimsin Zeynebim.
Kalbimi sızlatan düğümlenmiş, kandan kurdelanımsın Zeynebim.
  
Sen gerçekten bir kış günü açmış, gerçek bir aşk çiçeğisin. 
Bu kara sevdanın, bir daha açmayacak, ilk ve son çiçeğisin..
 
İnan Kardelenim inan, gönlümdeki bu tek çiçek hiç solmayacak. 
O dökülesi yapraklarına, izin vermiyorum, hiç kuş konmayacak..
 
Kızım Zeynep Dönmez Bilgin’e..
Celalettin BİLGİN 
   14 Eylül 1984

Bir Yorum Yazın