Emre Özdemir

 
 
A R T I K   S U S U Y O R U M
Artık susuyorum
                 – bir sürü kelimeye.. –
 
Çünkü Sevgili…
gidişinin gözlerinden öperken
dudaklarım kaldı yokluğunda,
günahlarım kaldı sırtında,
veballerim kaldı boynunda…
 
Bu yüzden
yokluğunu oruç gibi dilimde tutuşum
ve bu yüzden kelimelerin dilsizliğinde
dilsizce susuşum…
Emre ÖZDEMİR
 
 
B İ R   M E K T U P
Y A Z I Y O R U M   K E N D İ M E
Bir mektup yazıyorum kendime,
senden hediye.
bir hayal kuruyorum,
senin yerine..
 
Susuyorum geceye aldanıp.  Karşılıksız ve sessiz
uçurum oluyor sözlerim, konuşamıyorum.
ağzımı her açtığımda adını sayıklıyor dilim, habersiz
ve yine susuyorum,  korkuyorum seni paylaşmaktan…
 
Kalabalığın arasından aradığım bir çift göz,
bulunca düşüyor bakışlarım,
amansıza yakalanmış suçlu bir çocuk gibi.
senden düşüyorum..
 
Bir mektup yazıyorum kendime
içinde sana dair yaşamak istediklerim.
bir mektup yazıyorum kendime
yine sana ait, tek seninle..
 
Alnına değiyor nisan yağmurlarının esintisi
sözler kifayetsiz, çaresiz..
cümle kurdurmuyor bana kelimeler sensiz.
 
Bir selam gönderiyorum kendime
senden gelmiş diye.
bir seni yazıyorum kağıdın üstüne,
cümleler seninle anlam bulsun diye.
 
Duyuyorum içimdeki seni, özlüyorum
muhtaç kalmış, ıslanmuş bir şiir gibi buluyorum seni.
okunacak sözler yanıyor gözlerimde.
sen doğuyorsun bakışlarıma,
gün bu gün diyorum adını yazıyorum her durağa.
 
Seni paylaşıyorum kendimle.
yine çaresiz, yine umutsuz bir veda giriyor araya
bütün sonlarıma merhaba diyorum,
hayatım tekrar bitene kadar..
 
Yine bir mektup yazıyorum kendime,
senden hediye.
bir mektup yazıyorum kendime,
içinde senin kokun yok diye..
Emre ÖZDEMİR
 
 
P E K İ   Y A   S O N R A
Ağlamalıydım,
sen susmalıydın.
 
Gitmeliydim,
sen anlamalıydın..
 
Peki ya sonra…
Emre ÖZDEMİR
 

Bir Yorum Yazın