Ergin Günçe

 
 
M    A    N    D    O    L    İ    N
Eski bir mandolindi ölümdü anlatılan
Kır kahvesinde çocuklara çalardı
Temmuz örerken evimi sarmaşıkla
 
Çan çiçekleri göğsünde kuru kalbi
Serilince bahçeye rakı sofrası
Kucağında mandolin ve parmakları
 
Ne yalnızlık kalır ne aşk
Ne gizlice bildiği av şarkıları
Ay dudağında kuruduğu zaman
Ve ne zaman görse çocukları
 
Serin yaz geceleri penceresinden
Balkona akınca gölgesi
Saçlarında deniz ve uçuşan şapkası
Eski bir mandolindi ölümdü anlatılan
 
Şimdi kış ve uykusuz çocuklar
Uzak bir mandolin kulaklarında kalan..
 
Ergin GÜNÇE

Bir Yorum Yazın