Fergun Özelli

 
 
İ  N  C  E   
Ş  İ  İ  R
kül giyinmiş
temiz su
gölge ağaç
 
sarhoş atlı
kızıl poşu
mağrur inat
 
yaban gitmiş
dili yırtık
kesik süt
 
kar mağarası
sahte kimlik
yurdu kilit
 
yakın gözmüş
yok sayıcı
eli tetik
 
suyla kusan
çölle susan
güdük tarih
 
inatmışım ya
kaşı kalkık
ince söz
 
kovulsam da
dokuz sessiz
yüzüm ak
 
hayat işte
çıv çıvgın
yap yaprak..
Fergun ÖZELLİ
 
 
Ş İ İ R S İ L E R
I.
hayata düşecek tohum yok
fena delirmiş düş torbası
açlığın yelkenleri çırılçıplak
yaklaşıyor çapak kanı..
 
II.
kırışmış deniz,
yağmursuz bulut,
ısıtmayan güneşdim.
sözlerim silinmiş olsa da
eskiden dipdiri bir mücevherdim..
 
III.
kulaklarım yağmalansa, gözlerim törpülense de
yetişeceğim kesilmiş ayaklarımla seke sürüne
cefakar ellerim ve direngen beynime..
 
IV.
pulu tamam
mührü tamam
zamansız bir zarfla
süzülür soğuk ferman
kimse merak etmez
hangi dilin harflerini taşır
içindeki parşömen..
 
V.
gizlice girdim yüksek gerilim hattına
elektrik düğmesine dokun da bak
gözlerim parlayarak düşeceğim odana..
 
VI.
keşke muhtaç olmasaydım kapılara
ne girişim olsaydı ne çıkışım
muhabbet kuşuydum alt tarafı
uzun uçuşlara alışık değildi kanatlarım..
 
VII.
güller öyle güzeldi ki dayanamadım
bir an önce sana ulaştırmalıydım
esmer ve yoksul yapraklara
ismine para denilen kağıtlar sıkıştırdım
“bereketi senden!”  deyince anladım ki
bir demet gülle, iki aşk birden kazandım..
Fergun ÖZELLİ
 
 
Ü   Z   G   Ü   N
o zamanlar rüzgar vardı
bir elcik birleşemedik..
 
aşkımız,  yırtık kağıttı
bir sözcük sevişemedik..
 
ne uçak kalktı ne otobüs
bir gözcük gülüşemedik..
 
sesler,  yanıp gitti ahizede
bir çaycık seyreşemedik..
 
ömür,  kara tutsaktı hep
bir şarkıcık söyleyemedik..
Fergun ÖZELLİ
Dize, Ocak 2005
 
 

Bir Yorum Yazın