Hüsrev Hatemi

 
 
A       Ğ       I        T       ( 1 )
Ürkekti, ürperirdi üzüntüsü sürekli,
Dal gibiydi, dalgındı, derindeydi, düşteydi.
İnceydi, bir imgeydi, izlenimdi, simgeydi,
Ak kuğuydu ve keder buğuydu gözlerinde..
Yeşil yağmurlar yağar, yine kalırdı orda,
Yazısıydı, yazgıydı, mevsimde yazdı.. Sonra,
Suskun bir kara tümsek özdeşleşti onunla…
Hüsrev HATEMİ
İstanbul – 1988
 
 
 
 
 
 
K U Ş K U   –   S E V G İ     D Ö N Ü Ş Ü M Ü
Kuşku acıya dönüşürdü hep,
Acı da her zaman yine sevgiye..
Kuşkular zehirleştiği zaman
“Sevgi var” diye israr niye..?
Hüsrev HATEMİ
 
 
U       M       M       A       N 
Dar bir sokaktı, iki kıyıda evler
İnsan ömürlerinin aktığı
Bir dere yatağını sınırlardı
Akan insanlar hep değişirdi
Hangi dere böyle değildir ki?
Kutup yıldızını, çoban yıldızını
Göklerde arayan çocuklara
Büyükler hep akan dere
Kendileri kenarda kaya
Görünürdü bir süre
Dereler ırmağa ulaştıkları gibi,
Kuruyabilirler de
Dereler deryayı hiç bulmayabilir,
U m m a n    bir umuttur sadece
Ah, Umman bir umuttur sadece..
Hüsrev HATEMİ
Saz Eseri, 1986

Bir Yorum Yazın