İclal Aydın

 
 
B İ T M E Z
S A N I Y O R D U M
B İ T T İ
Bitmez
Sanıyordum
Bitti..
 
Yani
Kaybettim
Seni..
 
Elimle
Koymuş
Gibi…
İclal AYDIN
 
 
G     E     L
Her şarkının içinde ben seni görürüm.
Sevdan bir nefes, çekmezsem ölürüm.
Sabır kalmadı içimde,
Dertler yaş oldu gözümde,
O yokluk denizinde boğulmadan gel.!
 
Sensiz isyan ettim her an,
Dünyam kahır, dünyam zindan,
Yine başım duman duman,
Olmadan gel.!
 
Bu koskocaman dünyada,
Sensiz yapayalnız kaldım.
Sabır kalmadı içimde,
Dertler yaş oldu gözümde,
Bu hasretlik denizinde boğulmadan gel.!
İclal AYDIN
 
K A R   –   B A B A M A    S E L A M    S Ö Y L E
Karlı bir akşamdı Ankara’da,
Son kez el ele yürümüştük,
Bitmesin istediğim yola, kısacık beraberliğimizin bütün anılarını sığdırmıştık..
 
Yazarsın bana demiştin, ben de yazarım sana sık sık,
Ağlıyordum,
Sen görmeyesin diye kaldırmıyordum başımı,
Elimi daha sıkı tuttun,
Anlıyordum.,
Bu ayrılığa dayanmıyordu kalbin..
 
Öğrettiğim çiçek adlarını unutma derdin,
Kelebekleri kitap arasında kurutma,
Sık sık fotoğraf çektir yolla bana,
Kitaplarım sana emanet, inciltme kimseyi, kin büyütme kalbinde beni bekle..
 
Yol bitti gidiyordun artık,
Gittin.!
Sokakta gördüklerimi, filmdeki aktörleri, sen sandım bir süre,
Kin büyütmedim kalbimde söz vermiştim sana diye,
Kitaplarını okudum, kelebeklere dokunmadım,
Öğrendiğim çiçek adlarına yenilerini ekledim,
En çok fesleğeni, çoban heybesini, akşamsefasını sevdim..
Seni beklerken çok şey öğrendim,
Yolunu gözlediğim, sevdiğim ilk adam
Nasılsa bulacaktır seni diye her görüşümde aynı güçle seslendim;
 
Uçak babama selam söyle.!
 
Beni kötü rüyalarımdan uyandıran, sevdiğim ilk adam, bir bilsen.!
Seni nasıl özledim.
Kar yağıyor şimdi otuz yaşım bitti..
 
Kitapların bende, kelebekler gibi kartaneleri,
Kendi yolumda yürürken hiç unutmadım o cümleyi;
Selamını aldım babacığım,
Kin büyütmedim kalbimde,
Küçük kızının gözleri;
Hala senin çiçeklerinde..
Uçak.!
Babama selam söyle..
Uçak, babama selam söyle.!
İclal AYDIN
 
 
 
Y         A         Ğ         M         U         R 
Ne zaman eskiyor sevgiler
Ödenen bedellerin acısı geçince mi?
 
Yağmur yağıyor, mutfak camındayım,
Nasıl üşüdüğümü bilemezsin.
Menekşelerim çiçek vermiyor artık anne,
Söylediğin gibi hep dibinden su verdim ama..
Şimdi telefon açsam sana,
Sesini duymakta yetmiyor ki;
Hep aynı cümleler..
Babamlar nasıl?  İlacını aldın mı?
Nedenini bilmediğim bir ağlamak var içimde
Bir yerlere sığdıramıyorum yüreğimi
Bazen dalıp giderdin mutfakta yemek yaparken,
Tahta kaşıkla pencerenin başında öylece
Ne düşünürdün acaba?
Özlemek çok fena anne,  anlamak seni daha da..
Omuzlarım ağrıyarak uyanıyorum sabahları,
Benim kızımın omuzlarımı ovmasına daha çok var.
Gittikçe sana mı benziyorum ben?
Ya da “annenin kaderi kıza” dedikleri doğru mu?
 
“Baban eskitir her şeyi kızım” demiştin bir kez.
Anlamamıştım meğer, eskiyormuş anneciğim.
Omuzunu ovacak kalmıyormuş meğer aynı evin içinde.
Şimdi duysan bunları, ne üzülürsün mutsuz mu kızım diye..
Çoktan kendimden vazgeçmiş bir sesle; mutsuz değilim de anne,
Yağmura ve mutfağımda ki kedere çare bulamıyorum.
Evimi topluyor, toz alıyor, patlıcan kızartıyorum,
Televizyon seyrediyor, akşam çalan kapıyı açıyorum.
Açtığımı gören olmuyor,
Pişirdiğim yeniyor da,  güzel olmuş denmiyor.
Çay demleniyor, demleniyor, demleniyor…
Kederim mutfağımın her yerine yerleşiyor,
Ah nasıl eskiyor her şey anne, nasıl eskiyor
Eskilerimi de atmaya kıyamıyorum
Seni çok özlüyorum..
 
Bana yasakladığın bahçeler sana da mı uzaktı hep,
Gidemeyişine ağladın mı sen de?
Ne zaman eskiyor sevgiler,
Ödenen bedellerin acısı geçince mi?
İşte böyle,  kalbimde bir acı,  şarkılar seni söyler..
İclal AYDIN

Bir Yorum Yazın