İhsan Tevfik

 
            
 
          İ H S A N   T E V F İ K 
             1967 yılında  Sivas’ın Suşehri ilçesinde dünyaya geldi. Mübadele’de Sivas Suşehri’ne göçen bir ailenin oğlu olan İhsan Tevfik, ilk ve orta öğrenimini Suşehri’
nde yaptı. Erzurum Atatürk Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü 1988’de bitirdi.  İstanbul  Üniversitesi  Edebiyat  Fakültesinde  yüksek lisansını tamamladı.
1989 yılında başladığı edebiyat öğretmenliğine Silivri’de devam etmektedir.
             Şiirleri ve yazıları; Türk Edebiyatı, Buruciye Edebiyat, Papirüs, Kitap-lık,
Eliz Edebiyat, Mühür, Sonra, Pencere, Akatalpa, Ünlem,Üç Nokta, Bireylikler, Ot, Yazılıkaya, Hayvan, Deve… gibi bir çok dergide ve Radikal Kitap, Aydınlık Kitap, Radikal Kitap..  gibi çeşitli gazetelerin kitap eklerinde yayınlandı.
             2000 yılının  Mart ayında “Çıkın” adıyla başladığı edebiyat dergisini 12. sayıdan sonra bir şiir dergisine dönüştürerek “Şiirli Çıkın”adıyla 30 sayı çıkardı. Rumeli Kültürü ve mübadele üzerine yazdığı araştırma yazıları ise Sultan Şehir, Rumeli Kültürü, Rumeli’nin Sesi, Sivas Kültür, Hayat Ağacı,Köprü (Makedonya)..
gibi dergilerde yayımlandı.  
             Sırasıyla; Geçit (2004), Dipsuları (2005), Aşka Çırak Ölüme Usta (2010), Sevgiye Durmak (2014) ve İnsan ve Mekan Yüzüyle Mübadele (Araştırma-2014)
adlı şiir kitapları yayınlandı.
 
 
B e n d e n   S o n r a
benden sonra kim giyer
bu ayakkabıları
bir dost ya da bir dilenci
anne,
veriver gitsin.!
 
kim öper dudağımdan
fincanımla buluşup
anne,
kırı ver gitsin.!
 
kim giyinir,
kim kuşanır
benden sonra bu yüreği
anne
……….
unutalım gitsin.!
İhsan TEVFİK
 
 
B i r  G ü l ü ş ü n  O r m a n ı
içinin zehirini alır
gülümse..
 
inan ve yürü
bir başka zamana gider bu yol
dudaklarında müjdeci kuşlar
çıkı verirsin bir masalın içinden..
 
an ve ka
güzelim kuşum
gülümse hadi
muştular sun öpücükler
değiştir onar beni..
 
gülümse ve bir yol söyle
ki anlatı versin gizini
ormanın
bir başına da ağaç olabilmeyi..
 
gülümseyelim hadi
en güzel ağlamak
en güzel susmak
bir gülüşün ormanı..
 
döktüm zehrimi
an ve ka (!)
zümrüdüm, cankuşum..
İhsan TEVFİK
 
 
H   e   d   i   y   e
“paketleyip anneme verdim
  tüm yalanlarımı
  kenarından bir uçurumun
  aşağıya atsın diye
  o doğurdu madem ki doğruyu
  yalanı öldürmek te onun işi..
 
  körükleyip yangına çevirdim
  tüm sevdaları
  sevgiliye verdim sonra
  yüreğinde soğutsun diye
  madem o yaktı bu ateşi
  soğutmakta onun işi..
 
  tütsüleyip mezara verdin
  şu teni
  sonra meleklere
  bir bilmediğim yerde
  büyütsün diye..
 
  T a n r ı m
  senin buyruğun du yaşamak
  veriyorum işte
  al götür
  benden hediye..”
İhsan TEVFİK
 
 
S e v g i y e   D u r m a k
kurulmuştur evrenin büyük saati
yürür dururuz hep
bir masal zamanı içinde
asırlık çınarlar, titreyen menekşeler
dururlar rüzgara karşı akıl sormaya
bilmezler ki /
yürek sorulur sadece ulu rüzgarlara..
 
ova çiçeğe
dağ börtü böceğe durur
ovada ıslık
dağda çığlık olur da
yine bana döner sesim
yapraklarımı değil kalbimi okur
yedi dağın fırtınası..
 
yağmur, boran, kar, kırağı
doğanın ve delişmen yaşamın
en eski sözlüğüdür bu
devredilir dilden dile
suya dönüşen kalplerde..
 
güneşten ve evrenden daha öte
bir ışık sızar sonra
çiçeğe durur akasyalar, erguvanlar
ben sevgiye dururum yüzümü usulca..
İhsan TEVFİK
 
 
Y     a     z     g     ı
yazgıdır bu
kendi elimizle kararttığımız
ya da ağarttığımız..
 
bir değirmen döne dursun
yalnızlığın sarkacında
sudur, çağlar içre
kendimize baktığımız..
 
mevsimler neyi söylüyor
ne koyabildik üst üste
hangi hiçtir
habire, çoğalttığımız..
İhsan TEVFİK

Bir Yorum Yazın