İlhami Atmaca

                 
 
               İ L H A M İ   A T M A C A 
                    1964 yılında Çankırı’da doğdu. Bir süre Ankara’da yaşadı.
                    Şu an İstanbul’da yaşamakta olan Şair İlhami Atmaca’nın O Çocuklar
Öyle Mahzun Ağlamaya Gittiler (1993) ve Neden Korkayım Benzemekle Bir Kahra-
mana (1997) adlı şiir kitapları yayınlandı.
 
 
 
A     ş     k       
Tanrım, ne aymazım, ne safım,
Ne yalan aşka düştüm, sıfatsızım,
Sesinin yankısına çarpa çarpa yol alan
Bir deli rüzgar atı gibi yalnızım..
İlhami ATMACA
 
 
Ç  a  n  k  ı  r  ı     Ş  i  i  r  i 
Serin yaz akşamlarında Sarıbaba’ya, mezarlığa,
Uğrar biraz gezinirdim kimi zaman.
Derin uğultusu var gibiydi orada ölülerin.
Tatlıçay büyük vadiden aşağı,
Bükülür giderdi benim gibi kederli, bezgin..
 
Kimi zaman bir kaç delikanlı sohbeti,
Bir koyu, bir tatlı geçer giderdi ki zaman.
Ne yapsam aynı sıkıntıydı
Bittiği yerden başlayan..
 
Minicik bir şehirdi her yeri,
Bir avuç içi gibi.
Ne çabuk biterdi yürüyüşler.
Çay boyundan, Beş kavağa,
Feslikan’a sapardı soluğumuz
Ne yöne gidersek gidelim
Hep imaretten geçerdi yolumuz..
 
Yine de övünürdük hep şehrimizle
Başkaydı canım, Çankırı’lı olmak
Hoş yoktu başka bir eğlencemiz, belki de ondan.
Üç beş arkadaş, Ahmet, Mehmet, Metin,
Sadık Softa, Mahbub, Ali Osman
Hergün aynı yüzler, eskimeyen dostluk..
 
Karatekin hep izler gibiydi bizi Kale’den.
Sarıbaba kollar gibiydi, bekler gibiydi İkiçam
Deve yolu, Kızlar değirmeni
Görmezsek biz onları duramazdık,
Onlarsa hep çağırırdı bizi sanki..
 
Çok geçerdi Çankırı’da zaman.
Ne çok üzülürdük Çankırı’lı kızlara
Biz yine üç beş erkek çıkardık çarşıya
İstersek vururduk kendimizi kırlara,
Kimi zaman Taşmescit sırtlarına.
Serde gençlik.. Şairlik.. ne varsa..
 
Oysa Çankırı’lı kızlar, kör bir zamanın,
Helezonik ortamında sıkıntıdan
Kıvrılır, kıvranır durur gibiydiler.
Bazıları geçmemizi beklerdi sokaklarından..
 
Ve belki biraz da biz bu yüzden, serserice
Ha bire akardık damarlarına şehrin.
Hangi şaşkın geçerdi ki başka, defalarca,
Altından, gizli bakışlarla dolu pencerelerin..
 
Her şey bir hayal güzelliğiyle hafsalamda,
Ne hoş geliyor o günler bakınca bu günden.
Kurtuldum sayılmaz uzağında yaşasamda,
Çankırı’nın o anlaşılmaz, tuhaf büyüsünden..
İlhami ATMACA

Bir Yorum Yazın