İskender Fikret Akdora

 
 
A Y R I   D Ü N Y A L A R
Yalınkat aynasında mor menekşenin,
Çırçır böceği yavrusunu arıyordu;
Kızın umurunda mı, çıkmış denizden,
Saçlarını tarıyordu..
İskender Fikret AKDORA
 
 
A     Z     A     T
Örümcek ağına tutulmuş arı,
Çırpındıkça, Aracnee daha sıkı sarıyor;
Haşarı bir çocuk bozdu yuvayı,
Şimdi, arı kovanını arıyor..
İskender Fikret AKDORA
 
 
İ  N  S  A  N  L  A  R
V  E     Ö  T  E  K  İ  L  E  R
Yeter bu renklerdeki davet,
Bu akşam vakti gülen kuş;
Bu ufuklar ötesinde
Sonsuzluğu tırmanan yokuş..
 
Yeter içimdeki korku,
Ben miyim yeryüzündeki tek fani?
Yağmura, geniş göklere karşı,
Şarkı söylediğim günler hani?
 
Çocukluğun masum insanları;
Ki yemyeşil bir dağ üstünden,
Herşeyi gören Tanrı’ya şükür.!
 
Denizlerin ıslak aydınlığında,
– Etinin lezzetinden habersiz.-
Balıklar var, İnsanlara küskün..
İskender Fikret AKDORA
 
 
R E N G İ N   Ö L Ü M Ü
Tutsaklığın gözleri yaşlı,
Kalbe inen hıçkırığı;
Dülger Balığı’nın gök bitiminde,
Rengini yitirirken ki çığlığı…
İskender Fikret AKDORA

Bir Yorum Yazın