Kemal Kale

 
 
Ö   L   D   Ü   Ğ   Ü   M      G   Ü   N
Ben öldüğüm gün
Yeşil bir elbise giy.
Bir daha görmeden yüzümü, ellerimi
Kırlarda dolaş, şarkı söyle,
Ağla, gözyaşın çimen beslesin..
Ulu bir ağacın dalına as resmimi…
 
Ben öldüğüm gün
Güzel insanlarla konuş,
Deniz kenarında otur, bir sigara iç,
Dalgalarla dertleş..
Gözlerinin rengiyle boyansın baktıkların,
Ama karaların uzağından geç…
Kemal KALE
Ağustos 1985
Yaşlanmayan İklimlere,1987
 
 
Y A Ş L A N M A Y A N   İ K L İ M L E R E 
Gene şiir okurken gelir bahar,
“Asi” nehri isyan eder.
Adımlar duyarım odama yaklaşan,
Kapımdan giren yaz hafifi adımlar..
 
Gene türkü söylerken güler takvim,
Küçük sehpalar ısınır,
Öpüşlere çiçeklenen hava
Yıkanan saçları sarar sabah üstleri..
 
Gene kederdeyken kamaştırır içimi çoban yıldızı.
Küçük saksıda büyür çim,
Üşüyenler; “iyi ki şiir var” der,
Ya da ısıtırlar birbirini..
 
Gene her şeyi bırakırken, kaldırır kolları bazı yüzler,
Derler; “yüreğin kanatsız kuşlara ülkeyse,”
Aysız pencere ufalanmıyorsa,
Yak gecenin perdelerini gözlerinle.!
 
Kemal KALE
Yaşlanmayan İklimlere
( 1960 – 1989 )

Bir Yorum Yazın