Kerem Alışık

 
 
A     N     A     M
Gözleri göz değil derdi babam,
Sanki bir memleket..
Daima sonbahar solgunu,
Yorgun argındır elbet..
Çantası koltuğunda hep öyle sessiz,
Derli toplu giyinir eli yüzü tertemiz..
O filmlerinden çaldığı ürkek tedirgin hali,
Aslında bizden çok uzaktaki babamın hayali..
Bazen başımda tatlı bir bela,
Bazen bir arkadaş akşamdan sabaha..
Bazen de bir öğretmendir mesela;
Bir yaşamın özetidir bütün sözleri..
Çeketimde  düğme, gömleğimde yaka..
Ne zaman hatırlasam,
Kulağımda, hiç çıkmaz hala
Anam olur kendileri..
Bütün hayatını adamıştır bana,
Kaderidir gözü üstümde yaşamak ömrü boyunca..
Su vermiş, çiçek vermiş, emek vermiştir..
Bana gülesiye,
Pırıl pırıl bir kalbi vardır bende
Taşırım ölesiye…
Kerem ALIŞIK
 
 
B     A     B     A     M
“SADRİ ALIŞIK
Ben telefat-ı adiyeden
Paşabahçeli Sadri Alışık.
Babam Kaptan Rafet,
Anam zavallı Saffet..
 
Ben
Elli yıllık bir sinema tiyatro çöpü,
Artık çöpler denize dökülmüyor yasak;
Acaba sarmısaklasak damı saklasak,
Sarmısaklamasak damı saklasak..
Yoksa bu telefat-ı adiyeyi
Hiç mi hatırlamasak…
Sadri ALIŞIK”
 
Sen
Elli yıllık bir tiyatro sinema devi..
Herkes Sadri Alışık’a,
Ben sana hasret..
 
Sen
Yeşilçam sokağının Turist Ömer’i,
Tophane rıhtımının romantik serserisi..
Bir yanı yıkıktı hep,
Kırık döküktü sesi..
Sen babamdın babam,
Sen İstanbul efendisi..
 
Sen herkesin Sadri Alışık’ı,
Benimse babamdın sen..
Sen ne baba adamdın,
Adamdın babamdın sen…
Kerem ALIŞIK
 
 
K  E  R  E  M     A  L  I  Ş  I  K  ‘  I  N   
Ö  Y  K  Ü  S  Ü
İçimde bir hüzün,
Alabildiğine bayram öyküsü.
Sırtımda taşıdığım,
Çocukluğumdan beri hep,
Umut türküsü..
Şu çarptığım kahrolası duvar,
Suskun yüreğimin,
İç gürültüsü..
Yazdığım her mısra,
Otuz beş yıllık bir
Kerem Alışık öyküsü..
Kerem ALIŞIK
 
 
M E R H A B A     S E V G İ L İ M
Geçen gün yolda karşılaşmışsın
Bizim Ayten’le.
Selam göndermişsin
Ufak bir tebessümle..
Hatta dayanamayıp durup sormuşsun,
Nasıl iyi mi diye..
Ben gene bildiğin gibiyim sevgilim,
Gene o küçük evim,
Halı yerine kilimim,
Vazoda ben gibi soluk
İki küçük çiçeğim,
Duvarda sazım,
Elimde kağıdım kalemim..
 
Bugün 14 Şubat,
Bugün olsun gelmez misin sevgilim.?
Dudağımda nefesin,
Kulağımda sesin var..
Oturup biraz sohbet edelim.
Bak duvarları güneşe boyadı dostlar..
Geçip gitti artık,
O eski yağmurlar,
Kitaplıkta Atilla İlhan,
Başucumda gözlerin var..
 
Bugün olsun gelmez misin sevgilim,
Sana iki çift sözüm var…
Kerem ALIŞIK
 
 
S A K I N   G E L M E   B E N   Y O K U M 
Sakın gelme ben yokum, mehtap yok,
Ay ışığı görünmüyor,
Güneşi alıp götürmüşler,
Ortada ne mavi,  ne de sarı,
Yıldızlar epeydir kayıp,
Bilinmiyor nerede oldukları..
Martılar susmuş,
Denizin tadı tuzu kalmadı..
Artık ne balık,  ne de kuş,
Tenha kaldı buraları..
Gemiler yol kesiyor, gökyüzü solgun,
Karanlık hiç bitmiyor, geceler uzun..
Gelme bulamayacaksın…
 
Kanlıca’yı kana bulamışlar,
Her yer paramparça..
Meyhaneler kapalı, kadehler kırık,
Gönüller boş, şarkılar yarım kalmış,
Bütün balıkçılar sürgünde,
Necmi Ağbi yaşamıyor,
Yelkenliler tutuşmuş,
Ağaçlar isyan ediyor,
Yapraklar yerlerde,
Cam güzelleri hep solmuş,
Rüzgar gülü matemde..
Gelme bulamayacaksın…
 
Sokaklar soğuk ellerim cebimde,
Kafamda sonsuz bir boşluk,
Yüreğimi koynuma almış ağır ağır yürüyorum..
Yollarım kapanmış, kanım kurumuş,
Gözlerimde sinsi bir nem,
Ahh..  Bu benim bitmeyen çilem..
Gelme bulamayacaksın…
 
Günler gelir geçer elbet,
Yıllar gelir geçer.,
Her geçen seni benden parça parça götürür..
Sen gideni bir daha gelir mi sandın,
Var git başımdan yavrum, var git,
Ben yalnızlıktan korkmam,
Fena yanıldın..
Arama bulamayacaksın…
Kerem ALIŞIK
 
 
Y   Ü   R   Ü   Y   O   R   U   M
Yürüyorum
Koyu bir kederdeyim
Bir gecenin tam ortasında
Bir yağmurun en dolusunda
Gönlüme yenik
Gönlüme tutsak
Elim ayağım çıplak
Yürüyorum
Arkama bakmadan yürüyorum.
 
Tanımadığım bir yerdeyim
Adımdan çok uzakta
Belki kötü bir tuzakta
Patlamaya hazır mayın misali
Fena halde beklemekteyim
İçim zehir zemberek
Bilmem ki yaşamak mı yoksa ölmek mi gerek
Yok yok aslında bu değildi benim düşündüğüm
Kendime şaşmaktayım
Deniz uzak,  yolum kördüğüm
Kendimle savaşmaktayım
Yürüyorum
Arkama bakmadan yürüyorum..
 
Vahim bir yalnızlıktayım
Rüzgarda bahar gülü gibi savruluyorum
Dudaklarımda asi bir küheylen çığlığı
Yıldız alacasında görünmez böceklerin
Belli belirsiz ıslığı
Aah ah
Kim bilir bu kaçıncı yanılgım
Bilmem ki nasıl anlatmalıyım
Aklımda hani o birini bırakıp diğerine koşan
Ya yalnış anlaşılan
Ya da bundan hoşlanan ince uzun kız çocuğu
Boynunda kendi elimle taktığım
Küçücük nazar boncuğu
Sırtında da kahverengi gocuğu
Bakışları ürkek
Gözlerinde hep aynı buğu
Yürüyorum
Arkama bakmadan yürüyorum…
 
Karanlık bir aydınlığa çıkmaktayım
Burnumda kokusu
Kulağımda beraber gezdiği insanların uğultusu
Azala azala çoğalmaktayım
Benim sanki bu sokakların
Yürüyen tek yolcusu
Yürüyorum
Arkama bakmadan yürüyorum
Yürüyorum
Arkamda bırakıp yürüyorum….
Kerem ALIŞIK

Bir Yorum Yazın