Muazzez Menemencioğlu

 
 
 
C A N  Ç İ Ç E Ğ İ  B E B E C İ K
yaşlanırken yavaş yavaş
bu şiir ve
ben
sen el kadar bebecik,
bebecik kalacaksın
bu şiirde..
 
günbegün serpildikçe
bu dizeler,
sen büyüdükçe
bebecik,
bu dizeler hep
böyle
yazıldığı gibi
kalacak..
 
Can çiçeği
bebecik,
hoş geldin
aramıza..
Muazzez MENEMENCİOĞLU
 
 
 
 
K I Z  Ç O C U Ğ U N U N  D Ü Ş Ü
seni kundaklara sarmayacağım.
adını Özgür koyacağım
ben büyüyünce,
seni doğurunca..
özgürce büyüsün elin ayağın,
düşüncelerin özgürce gelişsin
diye..
 
 
 
zincir bir resim olarak
kalacak..
söz veriyorum
tarihlere kazılı.
ben büyüyünce
tüm savaşlara
paydos
özgürlüğün dışında,
özgür bebek ve
arkadaşları
özgürce
yaşasın diye..
Muazzez MENEMENCİOĞLU
 
 
K O C A M ,  H E L E N   V E   B E N
Üçümüz mutluyduk bir ara;
Kocam, ben ve Helen.
Nereye gittikse elele.
Helen güzel bir kadın değildi aslında,
Oldukça dişicene..
Alıverdi kocamı elimden.
 
İşi bir verevinden tutmak var,
Bir düzünden..
Bile bile çaprazına,
Üçümüz oynadık bu oyunu;
Kocam, Helen, ben,
Ah ben, ben, ben, ben.!
Muazzez MENEMENCİOĞLU
 
 
Y       A       P       R       A       K
Yaprak sen yeşilken güzelsin,
Sarıyı ben yıldızlarda severim.
Mor guruba yaraşır.
Dağlar yeşil olmalı..
Bulut beyazken güzeldir,
Karınca değil,
Rüzgar yelkende;
Yağmur tarlada gözlenirken..
Bulutlu havalar bile güzeldir,
İyi bir günündeysen..
Muazzez MENEMENCİOĞLU

Bir Yorum Yazın