Nahit Ulvi Akgün

 
             N A H İ T   U L V İ   A K G Ü N  
             1918 yılında Milas’ta dünyaya geldi.1940 yılında İzmir Erkek Lisesini,
1948 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümünü bitirdi
ve Ödemiş ve İzmir’in çeşitli liselerinde öğretmenlik yaptı.  
             İlk şiiri 1936’da İzmir Akın Gazetesinde yayınlandı. Daha sonra Yücel,
Uyanış, Kovan, Varlık, Fikirler, Kaynak, Yeditepe ve Türk Dili dergilerinde bir
çok şiiri yayınlandı. Orhan Veli, Behçet Necatigil ve Necati Cumali esintisi sezi-
len ilk şiirlerinde tatlı bir romantizmin aşk temalarını işledi.1940’lı yıllarda Ga-
rip Akımını izleyerek yenileşirken,  ulaştığı söyleşi  ve biçim anlayışını koruduğu şiirlerinde Edip Cansever ve Cemal Süreya esintisi hissedildi.  1967 yılında Ev-
ren Türküsü kitabı ile Türk Dil Kurumu Şiir Ödülünü aldı.  
             12 Kasım 1996 günü hayata veda eden Nahit Ulvi Akgün’ün sırasıyla;
Üç Gönül (1937), Leyla(1937), Irgat(1942), Sebep(1945), Birisi (1955-1962), Karanlıkta Bir Ağaç (1960), Gerçek Düş (1965),  Evren Türküsü (1966-1968),
Ağaçlar Uyanınca(1977),Eksilen Gökyüzü(1980),Yolumuzun ÜstündeBir Adam (1991) ve Birisi(1992-Bütün Şiirleri Toplu Basım) adlı şiir kitapları yayınlandı.
 
 
B i r  Ş e y  V a r  A r a m ı z d a
Bir şey var aramızda
Senin bakışlarından belli
Benim yanan yüzümden
Dalıveriyoruz arada bir
İkimizde aynı şeyi düşündüğümüzden
Gülüşerek başlıyoruz söze..
 
Bir şey var aramızda
Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek
Fakat ne kadar saklasak nafile..
 
Bir şey var aramızda
Senin gözlerinde ışıldıyor
Benim dilimin ucunda..
Kocaman sevgi sözcükleri gönderiyorum sana,
Alıyorsun, yüreğine atıyorsun,
Küçücük hayaller sunuyorum,
Benim için saklıyorsun,
Unutulmayan melodiler mırıldanıyorum,
Eşlik ediyorsun..
 
Yanlışlar yapıyorum, düzeltiyorsun,
Yalnız kalıyorum, yalnızlığımı paylaşıyorsun,
Ağlıyorum, gözyaşlarımı siliyorsun,
Gülüyorum, gülüyorsun..
Dostluk zinciriyle bağlanıyoruz,
Dostum diyorum,
Dostum diyorsun.. 
Nahit Ulvi AKGÜN
 
 
H   a   y   a   l   e   t
Sokaktan insanlar geçiyor,
Benim aklımdan hep sen.
Tramvayda yanımdasın,
Sofrada beraberiz.
Çatalı öyle tutma,
Sigara içme diyorsun,
Üzülüyorsun benim için..
 
Bak gömleğin kirlenmiş,
Bu sakal da neden,
Niye mahzun yüzün.?
 
Tam konuşacağım seninle
Kayboluyorsun..
Nahit Ulvi AKGÜN
 
 
H e r   Ş e y
Y e r l i   Y e r i n d e
Hiç bir şey değişmeyecek o gün
Göçüvereceksin bu insan kalabalığından
Gelmemiş gibi olacaksın dünyaya
Sanki bu odada sen oturmadın
Sen giymedin bu elbiseyi
Ağlamadın
Gülmedin
Yemedin bu ağacın meyvesini
Bütün maceran
Bir varmış
Bir yokmuş..
Nahit Ulvi AKGÜN
 
 
S     e     b     e     p
Beni unutsun herkes
Dinsin şehrin gürültüsü
Odam kalsın öyle ıssız
Bu gece çekilip kendi içime
Ağlayacağım sessiz sedasız.
Nahit Ulvi AKGÜN
 
 
S    e    v    d    a    l    ı
Bakıyorum üstüme başıma
Geçerken vitrinlerin önünden,
Öyle bir beğeniyorum ki kendimi.
Sokakta yürüyüşüm de değişti,
Selam verişim de.
Aşkımı anlatıyorum arkadaşlarıma,
Bilmem kaçıncı defa.
Sorma sevincimi,
Şarkı söylüyorum
Tramvay sahanlığında..
Nahit Ulvi AKGÜN
 

Bir Yorum Yazın