Necdet Evliyagil

 
 
DUYABİLDİĞİNE
Kuşun
Kanadında arzu
Alabildiğine…
 
Tohumun
Toprağında sızı
Derinliğine…
 
Denizin
Maviliğinde davet
Görebildiğine…
 
Gözyaşının
İçinde sevinç-keder
Duyabildiğine…
 
İnsanın
Alnında yazı
Çözebildiğine…
Necdet EVLİYAGİL
 
 
G  E  L  E  N  L  E  R
Rüzgarın getirdiği
Bir bulut parçası,
Bir kaç damla yağmur…
 
Günlerin getirdiği
Sonu gelmeyen düşünceler,
Yarınlarla dolup taşan ümitler…
 
Yılların getirdiği
Ağır ağır solan renkler,
Saçlarda biriken beyaz teller…
 
Sevgilinin getirdiği
En güzeli ömrün,
Eğer dönüşü olmazsa birgün..
Necdet EVLİYAGİL
 
 
HUZUR  ve  HÜZÜN
Yağmurun
Bereketinde huzur,
Bulutunda hüzün..
 
Yaprağın
Dalında huzur,
Dökülüşünde hüzün..
 
Günlerin
Sabahında huzur,
Gecesinde hüzün..
 
Mevsimlerin
Baharında huzur,
Kışında hüzün..
 
Sevgilinin
Gelişinde huzur,
Gidişinde hüzün…
Necdet EVLİYAGİL
 
 
İ S T A N B U L ‘ D A N     U Z A K T A
Durdurabiliyor musun zamanı,
En güzel anında o bitmeyen öpüşlerde;
Yaşatabiliyor musun unutulmayanı,
Yürekten bakan o tatlı gülüşlerde..
 
Okşayabiliyor musun eski anıları,
Yılların gerisindeki gibi delice;
Hatırlayabiliyor musun o sakin akşamları,
İlk buluşmanın doyumsuz ürkekliğince..
 
Çağırabiliyor musun sevdiklerini,
İstediğin zaman da, çok uzaklardan;
Paylaşabiliyor musun o güzelim düşlerini,
Aralık kalmış göz kapaklarının ardından..
 
Ağlarken gülebiliyor musun gönlünce,
İstanbul’dan uzak o renksiz bahçelerde;
Zamanı durdurabilirsen bile ölünce,
Aşkı bulabiliyor musun toprağın derinliğinde..
Necdet EVLİYAGİL
 
 
İ S T A N B U L    M A V İ S İ
                    Sarp Evliyagil’e…
Maviyi
Her yerde görürsün.
Yalnız ve yalnız,
Boğaziçi kıyılarında
Ve bulutlarında;
İstanbul Mavi’siyle öpülürsün…
Necdet EVLİYAGİL
 
 
MAVİYLE   ÇOĞALMAK
Gözlerine sığdırabilir misin
Mutluluğun aydınlıklarını?
 
Ellerine alabilir misin
Kaybolmuş yılların rüzgarlarını?
 
Maviliklerine saklayabilir misin
İstanbul’un tılsımlarını?
Necdet EVLİYAGİL
 
 
S I K I N T I
Bir sessizlik
Döküldü bakışlarınızdan,
Bulut,
Yağmurunu bırakmadı boşluktan..
 
Sessizlik ve bulut,
Sıkıntıdan taştılar;
Damla damla oldular,
Gözlerden aktılar..
Necdet EVLİYAGİL
 
 
 
 

Bir Yorum Yazın