Özdemir Asaf

 
 
                     Ö Z D E M İ R   A S A F
                            11 Haziran 1923 günü Ankara’da dünyaya geldi. Asıl adı Halit
Özdemir Arun’dur.Babası Mehmet Asaf Şura-ı Devletin kurucularındandır. Babası-
nın öldüğü 1930 yılında girdiği Galatasaray Lisesinden, onbirinci sınıfta ek bir sı-
navla geçiş yaptığı Kabataş Erkek Lisesinden 1942 yılında mezun oldu.
                         Hukuk Fakültesine,İktisat Fakültesine 3 ncü sınıfa kadar ve Gaze-
tecilik Fakültesine bir yıl devam etti. Tenin ve Zaman gazetelerinde çalıştı ve çevi-
riler yaptı. İlk yazısı Uyanış dergisinde yayınlandı.
                         1951 yılında Sanat Basım evini kurdu ve kitaplarını Yuvarlak Ma-
sa Yayınları adı altında yayımladı.28 Ocak 1981 günü henüz elli yedi yaşında iken
İstanbul’da hayata veda etti.
                         Sırasıyla;Dünya Kaçtı Gözüme(1955),Sen Sen Sen(1956),Bir Kapı
Önünde(1957),Yumuşaklıklar Değil(1962),Nasılsın(1970),Çiçekleri Yemeyin(1975)
Ben Değildim(1978), Bugün ve Bugün(1984), Benden Sonra Mutluluk(1988), Çilek
Senfonisi(2008-Toplu şiirler)ve Sen Bana Bakma,Ben Senin BaktığınYönde Olurum
(2012-Kendi Sesinden Şiirler) adlı şiir kitapları yayınlandı.
  
 
A  ğ  l  a  m  a  k
Ağlamak
Unutmak kadar kolaydır inan
Sevin ağlaya biliyorsan
Sevin ağlıyorsan
Gül ağlaya biliyorum diye
Gül ağlıyorum diye..
 
Sana bir şey yapamam
Ağlayamıyorsun..
Özdemir ASAF
 
 
A     l     t     r     o   
Şarkı söylüyor muşum
Sokaklarda,
Görmüşler..
 
Yere yere bakıyor muşum
Yürürken,
Duymuşlar…
 
Sonrasını kendileri uydurmuşlar….
Özdemir ASAF
 
 
A n l a y a c a k s ı n
Okulda anladıkça başaracaksın.
Hayatta başardıkça anlayacaksın.
Gelecek mutlu-mutsuz, inanmasanda;
Gözlerin yaşardıkça anlayacaksın..
Özdemir ASAF
 
 
A       ş       k     
Aşk bakarken kıyamamak mıdır,
Yoksa baktıkça doyamamak mıdır aşk?
 
Aşk kaçmaktan çok kovalamayı sever,
Görmekten çok özlemeyi,
Dokunmaktan çok düşlemeyi,
Ve aşk öyle haindir ki,
Nerde imkansız varsa onu sever..
Özdemir ASAF
 
 
Aşk Sevmektir Aslında
İmkansızlıkları yaşamak mıdır sevmek,
Yoksa severken imkansız mıdır yaşayabilmek.?
Zor mudur gözlerine bakarken sevgiyi görmek,
Yoksa sevgi midir gözlerindeki tek gerçek.?
Kolay mıdır bir anda her şey den vazgeçip gitmek,
Yoksa gitmekten vazgeçip, sevmek mi gerek.? 
 
Aşk gitmekten vazgeçip sevmektir aslında..
Özdemir ASAF
B       a       k       ı       
Kendi bahçesinde dal olmayanın biri
Girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor..
Özdemir ASAF
 
 
B a ş k a   F r e k a n s
Vurdun, acısı daha geçmedi,
Biliyorum, geçecek..
Ama öyle ağır konuştun ki ardından,
O, gittikçe gerçek…
Özdemir ASAF
 
 
Ben Eksikleriyle de Sevdim
Herkes fazlasıyla sevmiş,
Ben eksikleriyle de sevdim oysa..
Özdemir ASAF
 
 
B       i       l     
Adının üstüne
Anılar koyma.
Sen mezat değilsin..
 
Anılar
Adının ardından gelsin.
Sen duvar değilsin..
Özdemir ASAF 
 
 
B i l s e y di   E ğ e r 
Bir şiir bir geceye değer,
Bir şiir bir uykuya değer,
Bir şiir bir uyanmaya değer,
Bir şiir bir sigaraya değer,
Bir şiir bir rakıya değer,
Bir şiir bir şarkıya değer,
Bir şiir bir türküye değer,
Bir şiir bir ağrıya değer,
 
Diye diye..
Meğer..
Özdemir ASAF
 
 
Bir Kadın Gördüm
Bir kadın gördüm,
Uyuttuğunu gördüm,
Büyüttüğünü gördüm,
Yorulduğunu gördüm,
Üzüldüğünü gördüm..
 
Bir kadın gördüm..
Özdemir ASAF
 
 
B i r   Ö m ü r   Y e t t i 
“Benimle bir ömür geçer mi ki.?” dedim..
“Senle geçirmeye ömür yeter mi.?”  dedi..
İşte bu bana bir ömür yetti..
Özdemir ASAF
 
 
Bir Yürek Üşümüş 
Bir yürek üşümüş,
Kapamış kapılarını
Onarmak zordur.
Özdemir ASAF 
 
 
Bugün ve Bugün
Öyle çabuk geçiyor ki günler.
Hele sen de bak bir hayatına.
Daha dün doğmuşuz sanki.
Yeni okula başlamışız,
Yeni sevmişiz..
 
Öyle çabuk geçiyor ki günler.
Hele sen de bak bir hayatına.
Yarın bitecek sanki her şey.
Yarın ölecek gibiyiz..
 
Daha doğmamışız yaşamasına.
Günlerimiz dün bir, bugün iki.
Sakın bir şey bırakma yarına.
Yarın yok ki..
Özdemir ASAF
 
 
Cağaloğlu Yokuşu
Dün gece yokuşu çıkıyordum,
Günlerden yetmiş sekizdi..
Yaymacı
Eski kitaplarını bekliyordu
Kaldırımda
Eskiden olduğu gibi,
Alsınlar okusunlar diye
Başkaları da..
 
Bazı yerler değişmiş,
Bazı yerler eskiden olduğu gibi
Hiç değişmemiş..
İnenlerle çıkanlar;
Yaşlısı, genci
Basımevi, kitabevi..
Gelenlerle, kalanlar..
Aynı umutlar, aynı bekleyiş..
Adlarda, yapılarda okunuyor
Olmuşlarla olanlar..
Yalnız bir şey değişmemiş,
İniş-çıkış, geliş-gidiş..
 
Bu yalnız benim için değil,
Nasılsa benden önce;
Yüz, seksen, elli..
Benden sonrada olacak,
Besbelli..  
 
Benim de demek istediğim:
Dün gece yokuşu çıkıyordum
Günlerden yetmiş sekizdi..
Onu-buna kimilerini sordum,
Çok azı bildi..  
 
İşte geçerken dün o yokuştan,
Günlerden yetmiş sekizdi,
Saat yetmiş sekizdi..
Otuz sekiz saat önce oradan
Şarkılarıyla, şiirleriyle
Bir sarışın geçmişti..
 
Onu soruyordu şimdi
Bir sakallıdan..
 
Ne bilsin di..
Özdemir ASAF 
  
 
Ç e k i p   G i t t i  
“Off dudağım acıyor” dediğimde,
“Öpeyim de geçsin” diyen sevgili;
“Yüreğim acıyor” dediğimde
  çekip gitti..
Özdemir ASAF 
 
 
D  e  ğ  i  l   
Gemilerin çoğu
bir insan
yüzünden
batmıştır.
 
Deniz yüzünden
değil..
Özdemir ASAF
 
 
D e v r i m d i r 
Bunca boş konuşan
insanın arasında,
dilsiz olmak engel değil,
d e v r i m d i r . .
Özdemir ASAF
 
 
D    i    y    e    k      
Türkiye’de İstanbul ne ise,
İstanbul’da gece ne ise,
Gecede yürümek ne ise,
Yürürken düşünmek ne ise,
Seni unutamamacasına düşünmek ne ise,
Unutamamanın anlamı ne ise,
Seni sevmek ne ise,
Saklayayım, yok söyleyeyim derken
Birden aşka düşmek ne ise.
Her neyse..
Özdemir ASAF
 
 
D u v a r a   A s t ı ğ ı m
Beklemek..
       ama neyi..
              ve kimi..
                     hem, nereye kadar..
Beklemek..
       ama niye..
              ölünceye kadar..
                     seni bekleyecekmiş..
                            Sersem..
 
Ben seni beklerken ölmem ki..
Beklersem..
Özdemir ASAF
 
 
 
D   u   y   g   u   s   a   l   
Sen ona bir gemisin, yönü senin yönündür
Bir sancısın geçerken denizlerini özgür
O da bir ada olsun, sana çevrik dursun
Dağının dalgalarla, yüzünün rüzgarlarla.
Özdemir ASAF
 
 
D   ü   e   l   l   o   
Her tomurcuk bir çiçeğin uykusuna,
Her çiçek bir yemişin kuşkusuna,
Her yemiş bir böceğin korkusuna,
Uykusuzca, kuşkusuzca, korkusuzca yürür..
Özdemir ASAF
 
 
E       g       o       
Son kadeh içilmiş
Son söz edilmişti.
Bir düşünce sardı hepsini..
 
Bir hatıra,
Bir hırs,
Bir kıskançlık,
Bir yanıltı,
Bir kardeşlik,
Bir yanlışlık,
Bir kin,
Bir ümid,
 
Bir şey..
İnsana ait..
Özdemir ASAF
 
 
Farklıydık İşte 
Ben gülüşüne öldüm,
O ölüşüme güldü.
Farklıydık işte..
Özdemir ASAF 
 
 
G e l e c e ğ i m   B e k l e
Geleceğim bekle dedi, gitti..
Ben beklemedim,
O da gelmedi.
Ölüm gibi bir şeydi,
ama kimse ölmedi..
Özdemir ASAF  
 
 
G ü l d e n   G e l e n 
Açılmış bir gül kadar bütündür solmuş bir gül.
Dalından başlayan bahçeleri düşündürür.
Soğumuş özlemlerin uzak kuytularından
Kucaklar bir kadını, bir anıya öptürür.
Yalnızlığının yorgun ılık uykularından
Alır onu tomurcuk günlerine götürür..
Özdemir ASAF 
 
 
H      e      p    
Seni ben
Uyuyamıyorum;
Eksi ben.
 
Seni ben
Unutamıyorum;
Eksi ben.
 
Seni ben
Saklayamıyorum;
Eksi ben.
 
Seni ben
Düşünüyorum;
Hepsi ben.
Özdemir ASAF
 
 
J     ü     r     i    
Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu,
Birinciliği beyaza verdiler..
Özdemir ASAF
 
 
E n   t e m i z   s i y a h  d e d i l e r ,
B e n c e   h a k   y e d i l e r . . .
Celalettin BİLGİN
 
 
K   e   l   e   b   e   k   
Son isteğin nedir?
Sorusu
Çok, çok kolaydır,
İlk isteğin nedir?
Sorusundan..
 
Çünkü,
O soruyu
Kimse kimseye soramadı,
Korkusundan..
Özdemir ASAF
 
 
K     a     l     a    
Savaş onu okulun kapısında yakaladı,
Bir adım kala insanları görmeye.
Elinden kalemini aldılar,
İttiler ölmeye, öldürmeye.  
 
Tam düşünürken vurdular..
Özdemir ASAF
Çiçek Senfonisinden..
 
 
K a l m a d ı   E d e r i
Bunca vefasızlıktan sonra,
bazılarının ederi kalmadı
artık gönlümde;
kaça’a deseler,
hiç’e sayarım..
Özdemir ASAF 
 
 
L    a    v    i    n    a   
Sana gitme demeyeceğim.
Üşüyorsun çeketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar.
Yanımda kal..
 
Sana gitme demeyeceğim.
Gene de sen bilirsin.
Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
İncinirsin..
 
Sana gitme demeyeceğim,
Ama gitme, Lavinia.
Adını gizleyeceğim.
Sen de bilme Lavinia..
Özdemir ASAF
 
 
 
M     e     s     a     j    
Ölebilirim genç yaşımda
En güzel şiirlerimi söylemeden götürebilirim.
Şimdi kavak yelleri esiyorken başımda,
Sevgilim,
Seni bir akşam üstü düşündürebilirim.
Özdemir ASAF
 
 
M       u       m         
Mum yanıyor, zaman yanıyordu..
Bir tarafındakiler gülüyor,
Bir tarafındakiler ağlıyordu.
Biri vardı aralarında
Düşünüyor, hayata bakıyordu..
 
Mum yanıyor, zaman yanıyordu..
Erzurum köylerinde..
Akşamın ve sabahın erken olduğu
Alibaba dağının eteklerinde,
Geniş vakitler yaşanıyordu..
 
Mum yanıyor, zaman yanıyordu..
Hasankale ovasında..
Geceye karşıydı karlı Palandökenler.
Bir adam vardı hayallerinin ortasında..
Kar kadar beyazdı ümidler..
 
Bu adam üçbinonbeş de
Yunan medeniyetini okuyordu.
Kaldırıp başını kitaplardan
Kervanlaşmış dağlara bakıyordu..
Bakınca akşam oluyordu..
 
Hasankale ovasında, Kuruderede
Kilometreler santimleşiyor,
Santimler asırlaşıyordu..
Güneşe ve geceye karşıydı Palandökenler.
O adam hayata bakıyordu..
 
Bir tarafta ağlayanlar, bir tarafta gülenler..
Bir tarafta bunlar için ölenler..
Mum gibi yanıyor, zaman yanıyordu..
Mum alevi titriyor,
Umudun alevi titremiyordu…
Özdemir ASAF
 
 
M   u   m     v e     K   e   d   i  
Nerede bir mum yansa şimdi,
Nerede oynasa bir kedi,
Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri..
 
Bugün dün gibi oluyor,
Dün bugün gibi..
 
Mum ellerimi tırmalıyor,
Belleğimi yakıyor kedinin elleri..
Özdemir ASAF
 
 
O       A   k   ş   a   m    
Ceviz kırıyorlar, bakıyorum;
Kabuğunu kırıyorlar cevizin
Ceviz çıkıyor..
Sonra oyunlarına dalıyor çocuklar..
 
Ben de bir ceviz alıyorum,
Cevizlerin içinden.
Deniz çıkıyor benim cevizimden,
Açılıyorum..
 
Gidiyorum o ceviz kabuğunda,
Çocukluğumun oyunsuz bahçelerinden.
Bir akşam o çocuk oyununda
Alnıma yazılan o hüzün denizinden..
Özdemir ASAF
 
 
O     l     u     ş    
Bir anlam gelse,
Ne varsa alsa,
Gitse..
 
Bir anlam gelse,
Ne varsa verse,
Kalsa..
Özdemir ASAF
 
 
O   n   d   a   n   d   ı   r   
Seninle ben değil,
Seninle biz ikimiz
El ele, göz göze, baş başa,
İyi şeyler düşündük…
 
Gündüz gecelerimiz di, gece gündüzlerimiz,
Evler-odalar,
Pencereler, perdeler, saksılar, çiçekler,
Halılar, kediler düşündük.
 
Sofralar,
Misafirler düşündük;
Gelmediler…
Nerde’ler düşündük.
 
Türküler, şarkılar, şiirler,
Kendince öyküler düşündük…
 
Sen unutmuşsun,
Ben de yazamamışım…
Şimdi dalıp-dalıp gidiyor,
Orda’lar düşünüyorum.
 
Arada yalnızlığımı anlamamışım..
Üşüyorum…
Özdemir ASAF
 
 
O       V    a    r    
Gözlerimizin önünde.
İlginç bir yaşam sürdürdü,
Anlattı, dinledi, güldürdü,
Ölümü düşünmüyorduk,
Düşündürdü..
ÖzdemirASAF
 
 
Ö d ü m  K o p u y o r !
“Sende gördüğümü
  görecekler diye
  ödüm kopuyor..”
Özdemir ASAF 
 
 
Ö m r ü m ce   S ü r s ü n
Beni öyle bir yalana inandır ki
Ömrümce sürsün doğruluğu..
Özdemir ASAF
Ö    z    l    e    m    
Bir gece,
Gecede bir uyku..
Uykunun içinde ben..
Uyuyorum,
Uykudayım,
Yanımda sen..
 
Uykumun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,
Gecede ben..
Bir yere gidiyorum,
Delice..
Aklımda sen..
 
Kim o, deme boşuna
Benim, ben..
Öyle bir ben ki gelen kapına,
Baştan başa sen..
Özdemir ASAF 
 
 
P e r s f e c t i f 
Senin içine girdiğim zaman
Dışımda kalıyorsun.
Senin dışından sana bakınca
İçime sığmıyorsun..
Özdemir ASAF
 
 
P   o   r   t   r   e   
             Neyzen Tevfik’e..
Bütün metrelerin ve santimlerin,
Bütün kiloların ve gramların,
Bütün rakıların
Ürküttüğü adam…
Özdemir ASAF
 
 
S e n d e n   Y a n a 
Senden yana olanın da  
Sana karşı olanın da bir değeri yok;
Seni anlamadıkça..
Özdemir ASAF
 
 
S     e     n     i 
Seni bulmaktan önce aramak istedim.
Seni sevmekten önce anlamak istedim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak istedim..
Özdemir ASAF
 
 
Seni Düşlerime Aldım 
Seni düşlerime aldım,
Uykusuz kaldım.
Seni uykularıma aldım,
Düşsüz kaldım.
Başıma aldım, sensiz;
Gönlüme aldım, başsız,
Sensiz yollarda pulsuz,
Pullarda mektupsuz kaldım..
 
Sana adlar aradım..
Ardında adsız kaldım..
Özdemir ASAF
 
 
Sevmek ne de Sevilmek  
Artık ne sevmek istiyorum
ne de sevilmek
Çünkü hep yarım kaldı sevmelerim
ve hep sahteydi sevilmelerim..
Özdemir ASAF
 
 
S ö z   S e ç e r  
Sözün bitim yerini
olay yada konu seçmez,
söz seçer..
 
Başlangıcın da
olduğu gibi..
Özdemir ASAF
 
 
Ş   u       A   n   d   a     
Şu anda İstanbul’da olmak isterdim.
Mihrabat Korusu’nun dar yolarında seninle
Yan yana, yana yana yürümek,
Bir de martıların kanatlarından seyretmek İstanbul’u..
Özdemir ASAF
 
 
T   e   l   a   ş   
Yaşamak değil,
Beni bu telaş öldürecek..
Özdemir ASAF
 
 
U m u t   Y a p r a k l a r ı
Öyle bir yaz ol ki korkut yaprakları,
Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,
Sararıp dökülürken güz rüzgarlarında
Ardında savrulsunlar, umut yaprakları.
Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar.
Seninle yeşerdiler, seninle soldular..
Olsunlar senden sonra da umut yaprakları..
Özdemir ASAF
 
 
U y k u m u n  İ ç i n d e
Uykudayım,
Yanımda sen.
Uykumun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,  
Gecede ben..
Bir yere gidiyorum,
Delice..
Aklımda sen..
 
Ben seni seviyorum,
Gizlice..
El pençe duruyorum,
Yüzüne bakıyorum,
Söylemeden,
Tek hece.
Seni yitiriyorum
Çok karanlık bir anda..
Birden uyanıyorum,
Bakıyorum aydınlık;
Uyuyorsun yanımda.
Güzelce..
Özdemir ASAF 
 
 
V e   B a z e n   
“Ve bazen hayattır sevmek,
  birini çok uzaktayken
  bile yüreğinde taşıyabilmek.”
Özdemir ASAF 
 
 
Ve Lütfen İnkar Etme..
Ben sana hep üşüyordum,
Çünkü kıştım.
Nakıştım, bakıştım.
İnkar etmiyorum da bunu,
Sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
 
Ve lütfen inkar etme;
Sana en çok ben yakıştım..
Özdemir ASAF
 
 
 
Y  a  l  n  ı  z  l  ı  k  
Yalnızlık
 
Yalnız kaldınız sanırsınız,
Biliyorum.
Yalnız bırakılmışsınız,
Biliyorum.
Ötesi yok..
 
Ötesi var:
Yalnızlık
Müziğin bile seni dinlemesidir.
Yalnızlık
İnsanın kendine mektup yazması
Ve dönüp dönüp onu okuması
Yalnızlığın da ötesidir..
Özdemir ASAF
 
 
Y    a    k    ı    n     
Bir ışık düşerse üstüne basma
Daha yakınlaşır, korkarsın
Bir leke silmeye gör
Leke kalır, sen çıkarsın..
 
Bir gölge nereye gider
Gözlerince gider bakarsın.
Bakarsın girer gözlerinden
Leke onun peşinden, bakarsın..
 
Bir ışık düşerse üstüne basma,
Gözlerine basarsın..
Özdemir ASAF
 
 
Y a l n ı z l ı k 
D u r u m l a r ı
Yalnızlık paylaşılmaz
Paylaşılırsa yalnızlık olmaz..
I.
Her şeyi süpürebilirsin;
Sen baharı süpüremezsin.
Sen her şeyi süpürebilirsin;
Sen baharı süpüremezsin..
 
Yalnızsa,
Sürekli bir sonbaharı
Süpürür hep..
Düşünemezsin..
 
II.
Yanar sobasında
Yalnızın üşüyen bakışları..
 
Lambasında karanlığa dönük
Bir ışık titrer sönük sönük..
 
Penceresi dışına kapanmıştır,
Kapısı içine örtük..
 
III.
Yalnız bin yıl yaşar
Kendini bir anda..
 
IV.
Yalnızın
Nesi var nesi yoksa
Tümü birden biredir..
 
V.
Yalnız bir ordudur
Kendi çölünde..
 
Sonsuz savaşlarında  
Hep yener
Kendi ordusunu..
 
VI.
Yalnızın
Sakladığı bir şey vardır;
Boyuna yerini değiştirir,
Boyuna onu arar..
 
Biri bulsa diye..
 
VII.
Yalnız
Hem bilgesi
Hem delisidir
Kendi dünyasının..
 
Ayrıca;
Hem efendisi,
Hem kölesidir
Kendisinin..
 
Tadını çıkaramaz
Görecesiz dünyasında
Hiç birisinin..
 
VIII.
Yalnız
Sürekli dinleyendir
Söylenmemiş bir sözü..
 
IX.
Sözünde durması
Yalnızın yalancılığıdır
Kendisine..
 
Hep yüzüne vurur utancı..
O yüzden
Gözlerini kaçırır
Gözlerinden..
 
X.
Yalnızın odasında
İkinci bir yalnızlıktır
Ayna..
 
XI. Yalnız
Hep uyanır
İkinci uykusuna..
 
XII.
Yalnız
Kendi beninin
Sesidir..
 
XIII.
Bir sözde saklanmış bir yalanı
Bir gözde okuduğundan
Bakmaz kendi gözlerim bile..
 
XIV.
Her susadığında
O
Kendi çölündedir..
 
XV.
Kendi öyküsünü
Ne anlatabilen
Ne de dinleyebilen..
 
Kendi türküsünü
Ne yazabilen
Ne söyleyebilen..
 
XVI.
Bir zamanlar güldüğünü
Anımsar da..
Yoğurur hüznün çamurunu
Avuçlarında..
 
XVII.
Yalnız
Aranan tek görgü tanığıdır.
Yargılanmasında
Kendi davasının..
 
Her duruşması ertelenir
Kavgasının..
 
XVIII.
Yalnız
Hem kaptanı
Hem destek yolcusudur
Batmakta olan gemisinin..
 
Onun için
Ne sonuncu ayırabilir
Gemisinden,
Ne de ilkin..
 
XIX.
Yalnızın adı okunduğunda
Okulda ya da yaşamda
Kimse
“Burada” diyemez..
Ama “yok” da..
 
XX.
Uykunun duvarında başladı..
Önceki bir toz gölgesi sanki;
Sonra bir yumak yün gibi..
 
Ama şimdi iyice görüyor
Örümceğin ağını
Gün gibi..
 
XXI.
Yalnız
Duymuş olduğun sağırı
Görmüş olduğunun körüdür..
 
Ölür  ölür öldürür,
Öldürür öldürür ölür..
 
Duyduklarını unutur,
Duyacaklarını düşünür..
 
XXII.
Yalnızın adına
Hiç kimse konuşamaz..
 
O
Kendi kendisinin
Sanığıdır..
 
XXIII.
Yalnız
Önceden sezer
Sonra olacakları..
 
Paylaşacak biri vardır;
Anlatır anlatır ona
Olanları, olmayacakları..
 
XXIV.
Her leke
Kendisiyle çıkar..
Özdemir ASAF
 
 
Y a l n ı z l ı k 
P a y l a ş ı l m a z  
Yalnızlık, yaşamda bir an,
Hep yeniden başlayan.
Dışından anlaşılmaz..  
 
Ya da kocaman bir yalan,
Kovdukça kovalayan.
Paylaşılmaz..
 
Bir düşün’de beni sana ayıran.
Yalnızlık paylaşılmaz.
Paylaşılsa yalnızlık olmaz..
Özdemir ASAF 
 
Y a l n ı z l ı ğ ı n   U s t a s ı 
Onu kırmış olmalı yaşamında birisi.
Dinledikçe susması, düşündükçe susması..
Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi.
Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası..
Özdemir ASAF  
 
 
Y     a     ş     a     m     a     k       
Yaşamak, ilkin sevgi ile, sevmek ile başlar,
Doğumla, doğmakla değil.
Yaşam da sevgisizlikle biter,
Ölümle, ölmekle değil.!
Özdemir ASAF
 
Yaşı Yok
Öğrenmenin
 
Yaş 5
Anne ve babamın birbirlerine
bağırmalarının beni
ne kadar korkuttuğunu öğrendim..
 
Yaş 7
Meşrubat içerken gülersem
içtiğimin burnumdan
geleceğini öğrendim..
 
Yaş 12
Bir şeyin değerini anlamanın
en iyi yolunun
bir süre ondan yoksun kalmak
olduğunu öğrendim..
 
Yaş 95
Öğrenmem gereken daha
pek çok şeyler olduğunu öğrendim..
 
Dün sabaha karşı kendimle konuştum.
Ben hep kendime çıkan bir yokuştum.
Yokuşun başında bir düşman vardı,
Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum..
Özdemir ASAF
 
 
Y e n i l d i m   İ ş t e  
Kaçmak istedikçe sana yakalanıyorum.
Söndürmek istedikçe sana yanıyorum.
Yenildim işte.! Yine de seviyorum..
Özdemir ASAF
 
 
Y e t m e z   İ k i m i z e 
Tek kişilik miydi ki bu şehir,
Sen gidince bomboş kaldı..
 
Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç.
Sana diyeceklerim söylemekle bitmez.
Yıllardır yaşamımdan çaldığım zamanlar
Adına düğümlendi..
 
Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç,
Başka şehirleri özleyelim orada seninle.
Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar 
İkimize yetmez..
Özdemir ASAF  
 
 
Y      ö     n        
Sen bana bakma
Ben senin baktığın yönde olurum..
Özdemir ASAF

Bir Yorum Yazın