Salah Birsel

 
 
B İ R   Ş A İ R İ N   Ö L Ü M Ü
Kimse inanmaz
Benim hafif makinalıyla öldüğüme,
Ve ayrıldığıma dünyadan..
 
Benimde başkentte bir odam,
Şiir kitaplarım,
Üniversitede adım
Ve arkadaşım vardı..
 
Ünüm de olurdu,
Yaşasaydım…
Salah BİRSEL
 
 
GÜZİN’İN GENÇLİK YILLARI
Ben Güzin’i düşünürken,
Güzin’inde düşündükleri vardı.
İnce inceydi parmakları,
Minnacık bir yüzü vardı.
 
Güzin’in aklında;
Atlar arabalar,
Daha başka erkekler,
Başka hayatlar vardı.
 
Güzin’in kedileri vardı,
Benim gibi okşanmak isteyen.
Ama sevdanın adı geçsin
Güzin kaşlarını çatardı.
 
Güzin masallarında Güzin’i,
Şehzadeler Güzin’inde şehzadeleri.
Bir büyük defter tutar
Güzin’in hayalleri..
 
Ben odada otururken,
Güzin’in oturduğu odalar vardı.
Kendisine ait bir yatağı,
Kendi uykuları vardı…
Salah BİRSEL
 
 
H A C I V A T ‘ I N   E V İ
Hacıvatın evi
Köşede ufaraktan,
Bir tüfek atımı duraktan,
Kapı pencere elekten,
Döşemeler zemberekten,
Dökülmekten,
Sökülmekten,
İncelmiş süprülmekten..
Salah BİRSEL
 
 
H A C I V A T ‘ I N  
K A R I S I
Hacıvat’ın karısı
İncecikten yeldirmeli,
Göz kaş oynatmalı,
Gerdan kırmalı,
Belden sarmalı..
 
Gülmeli güldürmeli..
 
Rakı süzmeli,
Aşık üzmeli,
Şiir düzmeli..
 
Hacıvat’ın karısı
Beyoğlu’nda gezmeli..
Salah BİRSEL
 
 
P   E   N   C   E   R   E   D   E  
K   A   D   I   N   L   A   R
İlkin bir sarışın açtı pencereyi,
Sonra bir hallicesi, bir dillicesi,
Daha sonra güldü kaçtı
Kadınların en incesi..
Derken sıra esmere geldi,
Bir etlicesi, bir sütlücesi..
Salah BİRSEL

Bir Yorum Yazın