Talha Bora Öge

 
 
G      Ö      L      G      E            
              Sen bu şiiri okurken,
              Ben çoktan bu şehirden gitmiş olacağım.
              Son mutluluk sesleri dökülür dudaklardan,
              İnsanlar gölge gibi çekilir sokaklardan..
Ağırdır sevmelerim
        her yürek taşıyamaz
Büyüktür umutlarım
        her omuz kaldıramaz,
Her şey olur da şu kalbim,
        bir tek sensiz olamaz.
 
Mürekkepten denizler,
        kağıttan gemiler yaptım.
Sonra ismini her yere yazdım,
        ismini yazınca,
        seni sevdiğimi sandın..
Ben seni sevmedim..
        Sana taptım.!
 
Güneşin buz tuttuğu yerde
        bir alev görürsen,
        bil ki o yalnız senin için
        yanan kalbimdir..
Talha Bora ÖGE
 
 
H   O   Ş   C   A   K   A   L  .  !
Hak etmeyenim,
ardında neleri
gizlediğini bilmediğim
gülüşünle hep mutlu kal..
 
Ben yaşarım.! yaşanmış duygularımla..
Ortasından bölünmüş uykularımla..
Sen beni düşünme toparlarım..
Güle güle git sen.!  Saygılarımla..
Talha Bora ÖGE
 
  
 
İ Y İ  O L D U  G E L M E D İ Ğ İ N
Alınmanı istemem,
darılman üzer beni,
sana yalan söyleyemem.
tabi, hep sevdim seni..
 
Sende sığ suları, sende martıları,
açık denizden habersiz balıkları,
sıradan insanları,
geçemeyeceğin köprüleri,
düşleyemeyeceğin mavileri,
sende korkaklığı sevdim..
sende sevgisizliği sevdim..
iyi oldu gelmediğin..
Talha Bora ÖGE
 
 
Y   A     Ö   L   E   C   E   Ğ   İ   M
Gidişin öyle bir şeydi ki,
Bir yarım ölüm, bir yarım hayat..
 
Ve ben,
her ikisinin ortasında
dengede durmaya çalışan
bir küçük kız çocuğu..
ya döneceksin..
ya öleceğim..
Talha Bora ÖGE

Bir Yorum Yazın