Yücel Kayıran

 
   
BENİ HİÇ GÖREMEZSİN
hafızadır.!
benim aklıma beladır.!
 
gözlerini gördüm
kalbimde kara noktadır.!
 
sesini duydum
hançerimde yaradır.!
 
beklemezsin böyle bir kara.!
duymak istemezsin.!
 
ben suya benzemem.!
ateşe benzemem ben.!
havaya toprağa benzemem.!
 
bilemezsin gidersem.!
beni hiç göremezsin.!
Yücel KAYIRAN
Varlık/1148, Mayıs 2003
 
 
 
 
G     Ö     L     G     E
Yukarı doğru yürüdüm, epeydir böyle
otların içinden; kekik, pıtrak, diken
kokuyor gece uzun uzun düşen çiy
güneş henüz yok, ıslak gün
nemli toprak bulaşıyor paçalarıma
 
aldırmıyorum nicedir uzaklaştığım yere
 
günlerce böyle dalgın kendi halimde, baktım
şimdi geldiğim yeri eskiden tasarlamayan kendime
hangimiz hangimize gölge ve dargın diye
 
eğildim kendime baktım
otların içinde biri pıtrak, biri diken
hangisi diğerleriyle özdeşti, hangisi değil
biri geçmişti, diğeri onu diken..
Yücel KAYIRAN
Beni Hiç Göremezsin’den.
 
 
H     A     N     G     İ
hangi kulağa seslenen kapıları mühürlü mahzen
hangi yüze baksan perdeleri çekili pencere
hangi ele dokunsan panikle tutuşan dal
hangi sese kulak kesilsen yıldızını vermeyen gece..
Yücel KAYIRAN
2005 yılı 9. Akdeniz
Altın Portakal Şiir Ödülü

Bir Yorum Yazın