Yüksel Pazarkaya

 
 
E N   S E V D İ Ğ İ M
En sevdiğim
Ellerin
Isıtan dokunduğu yeri
Yıkıntıyı oturulur kılan
Ellerin..
 
En sevdiğim
Gözlerin
Okşayan baktığı yeri
Dar zamana sevgi susan
Gözlerin..
 
En sevdiğim
Dillerin
Kovan sıkıntıyı her yerden
Çorakta mor pembe açan
Sözlerin..
 
En sevdiğim
Her şeyim
Sen
En sevdiğim..
Yüksel PAZARKAYA
 
 
K I Z   v e   K İ T A P
İstanbul’un en çok kuşlarını seviyorum
Kitap fuarından çıkıyor kız,
Kasım güneşini çoktan silmiş akşam,
inmiş Haliç’in üstüne.
Havuzun kenarında bir güvercin geziniyor
ve kitap fuarından çıkan kız
bir tek güvercini görüp İstanbul’un  
artık olmayan kuşlarını seviyor..
 
Kitaplarda aydınlık gözlerinin içi
ve tarih uzamında düşlemi geniş.
O aydınlık genişliğe sığıyor
İstanbul’un beton bilmeyen alanları
çınarları ve akasyaları ve at kestaneleri
sandallı sefalı çayları dereleri ışıl ışıl
korularla kaplı tepeleri
bağ bahçe çıkrıklı bostanları
ve İstanbul’un kuşları üç yüz tür, beş yüz tür..
 
Beton binadan çıkıyor kucağı kitap dolu
önünde bir tembel güvercin yürüyor
ve kız İstanbul’un en çok kuşlarını seviyor,
artık olmayan kuşlarını..
Yüksel PAZARKAYA
Mutluluk Şiirlerinden, 1992

Bir Yorum Yazın